Tim: “Kliekjesvorming is de doodsteek voor je eigen inspiratie.”

Het is rond lunchtijd wanneer ondergetekende Tim aantreft bij de tramhalte naast de Kuip. De gezellige dikzak heeft blijkbaar niet meer dezelfde instelling als op “Bolle” (Spelenderwijs, 2001), want hij komt net de fitness uitgewandeld. Zo druk als hij kan zijn op het podium, zo rustig is hij nu. Bovendien schijnt eindelijk het zonnetje weer eens dus de rapper is goed gehumeurd. Eenmaal binnen krijg ik een rondleiding door zijn verblijfplaats, een immens kraakpand op een bedrijven terrein. Terwijl Tim de enorme hal, waar al veel clips zijn opgenomen, laat zien, zijn de beats hoorbaar vanuit de studioruimte. Peeps zijn aan opnemen in “De Zaak” , zoals de studio heet. “Vroeger kwamen er nog veel meer mensen langs, toen woonde ik in Spijkenisse naast een metrohalte. Het is op dit moment minder nu ik wat meer afgelegen woon.”

Eenmaal aan tafel met een hapje en een drankje blikken we terug op de afgelopen tijd. Tim Beumers begon met VSOP aan een opmars in Nederland, met als hoogtepunten Planet Rock en Lowlands. Ook maakte menige MC kennis met zijn battleskills, ging hij later solo en zette hij met DJ MP van Drumkids Productions en een aantal goeie vrienden een productiehuis/leverancier/groothandel/fabriek op, waarin zij zich nu bevinden. Of hij dit allemaal gepland heeft? “Niet alles, maar grotendeels wel. Ik wist niet van te voren waar ik uit ging komen. Je bekijkt waar je bent en als de wind anders gaat waaien, dan moet je de zeilen bijstellen. Het was van begin af aan wel de bedoeling dat ik niet meer zou werken en dat ik gewoon muziek ging maken voor zo lang het lukt. Dat is tot nu toe aardig gelukt.”

Ik rijm me helemaal de tyfus.

Het is dan ook inmiddels alweer pakweg 10 jaar geleden dat VSOP begon en de scene is behoorlijk veranderd, net als Tim zelf. “Vroeger was ik, net als veel jonge MC’s, onzeker en gevoelig voor kritiek. Ik had last van bewijsdrang, had minder rust en voelde me aangesproken als iemand mijn nummers niet tof vond.” Tim kan er nu wel om lachen en illustreert een situatie van vroeger door met z’n vuist op tafel te slaan en triomfantelijk te schreeuwen: “Waarom vind je het niet dope?!?!?!” Dan vervolgt hij weer serieus: “Je bent trots op wat jij hebt gemaakt, maar trots is de doodsteek van vooruitgang. Nu ben ik ontspannen en maakt het me allemaal niet uit. Als ik zin heb om te tapen, dan zeg ik me afspraken af en ga ik tapen.” Op de kritiek dat hij weinig zou rijmen reageert hij dan ook relax: “Hahaha, ik rijm me helemaal de tyfus, alleen soms hoor je dat niet hahaha.” Uitzoomend naar de hele scene is er ook veel veranderd. Vandaag de dag kan je veel makkelijker media-aandacht genereren en daardoor zie je artiesten komen en gaan. “Vroeger was dat niet zo. Toen zag je artiesten niet komen, ze waren er al.” “Toen” was toen Tim veel battles deed en VSOP bekend stond om hun hardcore raps. Anno 2008, komt op zijn soloalbums wat meer zijn persoonlijke kant naar boven, een bewuste keuze? “Nou, in een groep heb je gewoon minder ruimte om zulke tracks te doen. Je hebt als soloartiest de ruimte om serieuzere tracks te doen. Ook word je in de loop van de jaren natuurlijk volwassener en dat hoor je terug op mijn albums. Luister al mijn albums en je weet hoe ik als persoon ben veranderd.”

Ik wil niet als rapper het theater in, meer als cabaretier.

Over volwassen worden gesproken: veel rappers zijn de laatste tijd het theater ingegaan, is Tim de volgende? "Ik denk dat ik het wel zou kunnen. Ik heb veertig nummers die ik zou kunnen doen en er is wel eens een set-up gemaakt. Maar ik wil niet als rapper het theater in, meer als cabaretier. Ik wil liever de nieuwe Youp van ’t Hek zijn, dan de nieuwe Ali B. Niks ten nadele van Ali B, maar dat is gewoon hoe ik in een theater wil staan, ik wil niet de volgende rapper in het theater zijn. […] De ontwikkeling in het algemeen vind ik positief. Oudere mensen gaan niet tot 2 uur ’s nachts in Waterfront staan, maar komen wel om 8 uur naar het theater op Zuidplein. Die mensen denken: “Flikker op, ik ga niet tussen die 16-jarigen staan in een jeugdhonk.” Dat is misschien geen terechte mening, maar zo kijken ze daar wel tegenaan en daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Je kan met theater gewoon een breder en volwassener publiek aanspreken."

Je leeft als artiest echt in 1999 als je nog zit te zeiken over downloaden.

Ondertussen is Tim lekker op stoom gekomen in woord en gebaar. We hebben per slot van rekening niet te maken met een saaie zoutzak, maar met een gezellige goedzak. Tijd om wat woorden te wisselen over Il Principe, wat “heerser” betekent. "Ik ben een man van principes, dus los van de titel is het woord “principe” toepasselijk." Opvallend is dat het album in zijn geheel is te downloaden, in minder goeie kwaliteit als het gedrukte exemplaar weliswaar, maar toch. Waarom een heel album gratis online gooien? “Mensen downloaden het toch wel, dus dan kan ik het beter zelf online zetten. Sowieso verdient een artiest geen geld met cd’s, maar met shows en merchandise. Mensen die het vroeger downloadden, durfden niet naar me toe te komen om te zeggen dat ze het dope vinden, omdat ze het hadden gedownload. Nu krijg ik veel meer mailtjes en reacties, omdat ik het zelf online pleur. Het nou is eenmaal een ontwikkeling waar je mee moet omgaan. Dus als je als artiest nu nog zeikt over downloaden, dan leef je echt nog in 1999.”

Het werken met jonge honden is erg aanstekelijk.

Op Il Principe staan ook een aantal samenwerkingen, waaronder drie met Tommy/Tomster. Het lijkt erop dat hij een zekerheidje is. “Dat is hij zeker, ja. In het begin was hij niet de beste rapper, maar hij had wel veel poëtisch inzicht. Tommy is zwaar onderschat, zijn album wordt echt een classic. Waar ik nu ben, gaat hij inhoudelijk nog een stapje verder. Eigenlijk kan ik de tracks die ik met hem heb gemaakt, ook echt alleen met hem maken. Er is een bepaalde chemie tussen ons.” Tussen neus en lippen door wordt duidelijk dat het album van 3×0 er niet meer gaat komen. De beste tracks zijn wel uitgebracht en staan op onder andere Bloed, Zweet & Tranen en Il Principe. Verder valt het op dat Tim garant staat voor nieuwe artiesten op zijn album. Dat was al zo in de tijd van VSOP, en nu ook weer. MC’s als Mini, Kas en Baas B, maar ook producers als SirOJ, Presto en Soulsearchin’ werkten al samen met VSOP voordat ze bekender werden. Zo zijn op iedere release wel weer nieuwe namen te vinden. Op Il Principe krijgen Hairo en Turk de ruimte. “Het werken met jonge honden is erg aanstekelijk. De motivatie van die gasten houdt je scherp en geeft je een frisse blik. Ik houd van die gedrevenheid.” De tafel krijgt maar weer eens een oplawaai en Tim imiteert op schreeuwende wijze: “Wanneer gaan we die track tapen!?!” In de gigantische hal echoot het nog wat na…

De cirkel is rond.

“Van eigen beheer naar Redrum, Top Notch, Walboomers en terug naar eigen beheer: de cirkel is rond”, aldus de ondernemer. “Met ons bedrijf kunnen we al onze zaken zelf regelen, want wij zijn een productiehuis. Een label is alleen een tussenpersoon, maar wij zijn ook de leverancier, de groothandel en de fabriek.” Kortom: totale onafhankelijkheid “En deze onafhankelijk is enorm belangrijk voor je productiviteit, dit is ultieme vrijheid.” Toch kwam het vroeger allemaal niet helemaal uit de verf. Ideeën die zijn uitgesproken, zijn niet allemaal gerealiseerd doordat de rapper in zijn enthousiasme die ideeën heeft gedeeld met anderen in interviews. Toch heeft hij er wel van geleerd. "Ik schetste toen een ideallistisch beeld en had het over moeten hebben over “de mogelijkheid om…” Maar als ik dat toen niet had geprobeerd, dan had ik een hele hoop niet geleerd." Kortom: de geïnterviewde kijkt hoe de wind staat en stelt de zeilen bij.

Iedereen doet zo moeilijk.

Waar de rapper uit Spijkenisse gewoon zichzelf blijft en doet wat hij leuk vindt, is een groot deel van de industrie opgeklopt volgens hem. "Heel de muziekindustrie stelt geen zak voor. Kijk, je kijkt gewoon wie je bent en wat je persoonlijkheid is. Daarbij hoort een bepaald soort muziek, doelgroep en distributie. Dan ben je klaar, maar hier doet iedereen er zo moeilijk over. Daarbij vermeldt de rapper wel dat de industrie zeker goede dingen heeft gedaan, maar dat ze opener zouden moeten zijn. “De eerste 8 jaar wist ik niet waar ik heen moest met mijn muziek. Nu kan ik artiesten op een a4tje geven wat ze zouden moeten doen. Eigenlijk zou iedereen dat a4tje moeten hebben.”

Kliekjesvorming is de doodsteek voor je eigen inspiratie.

Nu Tim het klappen van de zweep kent, probeert hij gemotiveerde MC’s een handvat te bieden. Waar veel artiesten blijven hangen in hun eigen kliek, kijkt hij verder. “Kliekjesvorming is de doodsteek voor je eigen inspiratie en daarom werk ik ook vaak samen met nieuwe namen. Iedereen schermt zijn eigen eiland af, dat eiland is wel belangrijk. Maar ga ook eens op vakantie naar een ander eiland” Ook is de rapper absoluut niet bang voor iemand anders zijn potentie. “Als een MC gemotiveerd is, dan ben ik best bereid om er tijd in te steken. Uiteindelijk gaat het erom wat je een ander kunt geven.” Een opvallende uitspraak van een man die in een scene zit waar grote ego’s de boventoon voeren.

Maar daar gaat het bij deze volwassen man helemaal niet om. Muziek is zijn dagboek en of hij nou 0 of 5000 euro voor een track krijgt: het blijft een hobby. "Ik ben een gevoelsmens. Ik kan dus over alles een track schrijven, ook over dit interview. Ik heb ook alweer 8 à 9 tracks af voor mijn volgende album. En aan het eind van het gesprek smijt Tim er nog maar een imitatie uit van een panische reactie: “HUH! Hij heeft gewoon weer een album, najaaa, hoe doet hij dat nou weer?!?!” Om vervolgens rustig antwoord te geven: “Omdat het niet moeilijk is, echt niet. Mensen doen fucking moeilijk over een album maken. Als je bij wijze van spreken al 10 jaar tegen je debuutalbum aanhikt, dan wordt het moeilijk ja. Dan kan je bang worden om fouten te maken en gaan vrezen de reacties van de buitenwacht.” De lakse, laid-back manier waarop hij vervolgens “boeiuh” zegt is veelzeggend. Tim heeft schijt aan de rest en blijft zichzelf: een rapper, ondernemer en goedzak pur sang.

Geplaatst door bowie op 16 april 2008