Tim Beumers: “Sinds ik weer muziek maak, ben ik weer mezelf geworden.”

Geen betere plek om nieuwe muziek te luisteren dan in de rustig rijdende trein tussen Deventer en Enschede, blijkt op een zonnige woensdagmiddag. Een zevental voornamelijk melancholische beats, de levenswijsheden, vragen en zelfreflectie van Tim Beumers’ nieuwe album Haute Culture gaan perfect samen met het voorbijtrekkende landschap vol boerderijen. Tegen de tijd dat de instrumentale outro mijn oor bereikt, kijk ik tegen maïsvelden aan die goud kleuren door de zon. Op station Enschede wacht Tim me op, om bij hem thuis te praten over die plaat, die volgens hem vol staat met stoeltjespubliek-muziek.

Maar niet voordat we zijn gestopt bij een Duitse ‘backerei’ in de winkelstraat die zowat bij hem om de hoek te vinden is, en hij heeft uigelegd welke nummers van het nieuwe Evidence-album precies in zijn straatje vallen. Tussen de stroom studenten die tijdens de introweek kennismaakt met Enschede als nieuwe thuisbasis, klinkt het zware gewobbel van tape-saturatie in een Conductor Williams-beat. “Dan kan het je signature zijn, maar dit is toch niet luisterbaar zo?” Eenmaal bij hem thuis dalen we met glazen bruiswater neer in zijn tuin.

“Ik ben benieuwd wat mensen vinden van het feit dat het maar twintig minuten duurt”, betwijfelt hij hardop. “Maar ik was gewoon klaar. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Ik zou niet weten hoe ik zou moeten aanvullen zonder in herhaling te vallen. Het is mijn verwerking van een bepaalde periode. Als daar alles over gezegd is, is het in mijn ogen af.”

Weer genoeg meegemaakt

Die periode is niet per sé in een tijdspad uit te drukken, Tim omschrijft het, inmiddels zittend op een tuinstoel die hij zojuist nog zijn ‘kantoor’ noemde, meer als een opeenvolging van gebeurtenissen en levensfases. “Nu heb ik kinderen die naar de middelbare school gaan, zelfstandig zijn, ik word zelf vijftig… en ik maak ondertussen weer een jaar of vier muziek.” Hij joinde na wat tegenstribbelen de inmiddels befaamde WhatsApp-groep waarin de members over en weer met beats en rhymes strooiden en werd gesparkt door de creativiteit. “Op een enkele inhoudelijke track na was het voornamelijk brag ’n boast-rap. Nu had ik het gevoel de ruimte te kunnen pakken. Ik kan wat méér kwijt in mijn eentje. Dat was niet eens bewust; ik heb simpelweg genoeg meegemaakt om weer eens te kunnen reflecteren op mezelf.”

Katalysator ervoor was een beat die Presto had gemaakt na het overlijden van diens moeder. De producer vond dat er maar één iemand op kon: Tim. “Deze moet jij doen”, zei hij. “De enige die om kan gaan met de emotionele lading achter die productie was ik, volgens hem. Dat is uiteindelijk Hout Op De Stapel geworden. Die beat is mega-melancholisch; precies waar ik van houd. Ik had binnen no time de verses en het refrein – het liep gewoon meteen helemaal leeg. Toen ik die track beluisterde vond ik het heftig. Toen ik daarna een track maakte op een beat die ik bij Starvin Marv op z’n story had gehoord en het achter elkaar zette, hoorde ik het einde van een verhaal.”

Relaties uitgediept

Het werd de blauwdruk van zijn nieuwe album, de rest van het verhaal schreef hij naar eigen zeggen binnen een week. “Ik zie mezelf in dat verhaal als oude man en hoop op dat mijn passie niet uitdooft. Sinds ik weer muziek maak, voel ik ik namelijk dat ik echt weer mezelf geworden ben. Ik had het perfecte einde gemaakt van een project, maar daar moest wél nog een verhaal vóór. Toen heb ik mezelf de vraag gesteld: wie ben ik in verhouding tot wat ik heb gedaan? En wat zit daarvóór: ik probeer te kijken wie ik ben in relatie tot m’n ouders, hoe heeft dat mij gevormd en wat betekent dat voor mijn kinderen?”

Tim is een bewust persoon; hij kan mensen en dingen goed in perspectief plaatsen dus het kwam natuurlijk, vertelt hij. “Ik heb daar losse gedachtes over, waar ik in en uit kan stappen, over de periode van een paar jaar. Maar als het dan ineens klikt – zoals bij het mantra ‘Nieuwe Ik, Oude Man’ wat ik op deze plaat hanteer – dan vind ik het kapstokje waaraan ik al die gedachtes aan kan hangen. Wat wil ik loslaten, kán ik het loslaten, waar wil ik naartoe?”, vraagt hij hardop. Hij praat kalm, en stelt in het gesprek de vragen die hij ook op de plaat stelt, alsof hij de antwoorden nog niet heeft gevonden. Over één ding is hij echter stellig: “Hoe langer je je talent blijft voeden als oude persoon, ook in de muziek, hoe moeilijker het wordt voor jongeren om ermee te concurreren. Zij kunnen dingen die ik niet kan, muzikaal gezien, maar ik kan 100% zeker ook dingen die zij niet kunnen. Als je langer leeft, heb je méér meegemaakt. Ik heb dus meer bagage om over te reflecteren, én heb langer de tijd gehad om te leren reflecteren.”

Nostalgie als vijand

Toch is dat terugkijken een terugkerend thema op Haute Culture. Zinnen als “Dus trap ik door met m’n hand op ’t stuur / maar blijf je achteruit kijken, blijf je hangen in nu”,“Ik ben de eigenaar van een vooruitstrevende blik” en “M’n zin op morgen heb zin erin” verraden dat hij liever vooruitblikt dan terug. Tim, zichzelf quotend: “Nostalgie is de vijand die het meest van me houdt.” Hij denkt even na en vervolgt: “De wereld gaat dóór. Als mensen hebben bereikt wat ze altijd wilden bereiken, gaat vaak de ontwikkeling on hold. Maar ondertussen draait de wereld door en gaan zij lopen schreeuwen dat de jeugd de wereld niet snapt, omdat ze geloven dat alles nog steeds hoort te zijn als toen zij op pauze drukten. Dat is hoe ik interpreteer waarom veel oudere mensen klagen over jongeren. ‘De wereld heeft je niet achtergelaten, jíj bent zelf gestopt met ontwikkelen. En dat is prima, dat mag iedereen. De rest begrijpt de wereld wél, alleen jouw wereld niet. Openstaan voor verandering kan van waarde zijn, wil ik maar zeggen.”

Hij vervolgt: “Er is niks mis met af en toe terugdenken aan hoe mooi iets was. Maar dat betekent niet dat ik het anno nu nog zou willen. Ik hoef nu niet meer op school te zitten, ik wil niet meer mijn rijbewijs halen, niet meer aan SPITT meedoen of mijn eerste solo-album maken. Ergens op dit album rap ik: “Als ik een tijdmachine had, dan ging ik nergens naartoe.” Wie ik nú ben, heeft niets te zoeken meer daar. Ik hoor vaak dat mensen dingen missen en dan zeggen ‘waarom is het niet meer zoals vroeger?’ Je verwart een herinnering met iets dat je mist. Je míst het niet, je vindt het gewoon jammer dat je nu niet meer zo enthousiast bent als dat je vroeger was.”

Geleerd om te chillen

Over vroeger gesproken: “Alles dat vóór Bloed, Zweet en Tranen (Tim’s soloalbum uit 2007, red.) uitkwam, kan ik niet luisteren. Qua techniek, stem en flow denk ik… tja. Hoe ouder ik word, hoe meer ik in de maat ben gaan leunen bijvoorbeeld. Ik heb geleerd om te chillen, ik ben gewoon rustig nu, en dat kun je horen: het is allemaal een stuk relaxter. De inhoudelijke tracks die ik heb gemaakt: Geloof Me, Kind In Jezelf, Tranen Rollen, Vragen, Ik Ben Te Oud Voor De Kleuterschool… als ik die beluister stap ik in een time capsule. Ik kan precies horen waar ik mee zat op dat specifieke moment.”

Hij spiegelt het aan zijn nieuwste werk. “Dit is de eerste keer dat ik een project heb gemaakt zonder brag ’n boast en zonder featurings, met een strakke verhaallijn. De Hoogste Tijd had ook een verhaallijn, maar toen was ik teveel gefocust op het verhaal in plaats van dat het losstaand ook goede tracks moesten zijn. Nu is het een gecomprimeerd geheel, maar wel ruimte voor de luisteraar. Letterlijk; de instrumental aan het eind heet ‘Verwerkingstijd’. Zo van: nu heb je mij aangehoord en krijg je tijd om over jezelf na te denken.”

Met zorg gemaakt

Hoewel hij naar eigen zeggen het land niet meer zo nodig door hoeft te touren en met Rafting Goods alleen sporadisch shows speelt, weet Tim al dat Haute Culture zich niet gemakkelijk naar een hiphopshow laat vertalen. “Ik zie mensen op een festival niet zeggen ‘Oh, Tim doet vandaag een akoestische set, laten we gaan kijken.’ Deze muziek werkt met een zittend publiek, lampje erbij, dat zie ik mezelf niet gauw doen. Als ik dit staand zou rappen, met een staande crowd ervoor, zou het niet werken. Dit is stoeltjespubliek-muziek. Dat zie ik mezelf niet op die manier brengen.”

Trots laat hij de speciale vinyleditie zien die fans bij hem konden bestellen. Een luxe box met daarin een conceptueel tot in de puntjes uitgedachte inhoud. “De muziek is wat het kleur geeft”, legt Tim uit terwijl ik het kaartje nog eens lees. “Wat je nu vasthoudt, is met zorg gemaakt. Niets is toeval. Alles is doordacht.”

Tim heeft een prachtplaat gemaakt om trots op te zijn. Gepaste trots. Waarvan akte.

Stream ‘HAUTE CULTURE’ hieronder.
>

,