Vorig jaar rond deze tijd bracht rapper Snoop Dogg, onder zijn nieuwe alias Snoop Lion, zijn Reincarnated-album uit. De rapper kreeg kennelijk zin in wat anders dan altijd maar dat gehiphop en knutselde een reggaealbum in elkaar. Het wordt uiteindelijk een van de slechtste platen van de hiphoppionier uit Long Beach: de beats komen inspiratieloos en simpel over, de vocalen gaan snel vervelen. Op Irie waagt onze nationale hiphopgrootheid Rico, samen met topproducer A.R.T., zich aan de reggae.

Maar ook dit duo lukt het niet om een fatsoenlijke combinatie van reggae en hiphop aan de luisteraar voor te schotelen. Natuurlijk, reggae staat bekend als een genre met lome producties, maar deze muzieksoort heeft, mits ze goed uitgevoerd wordt, altijd iets heel kleurrijks over haar heen. Fraaie gitaarmelodieën worden bijvoorbeeld gecombineerd met zomers trompetgeschal of hogere fluittonen, waardoor er een heerlijk zomerse setting ontstaat. A.R.T. krijgt het op Irie niet voor elkaar om het typerende geluid uit de Cariben naar Nederland te halen. Zijn gekozen gitaarriffjes lijken elk nummer te veel op elkaar, waardoor er weinig variatie ontstaat en de bijkomende instrumenten zijn te flets om voor een dynamisch geheel te zorgen. Daardoor wordt dit album al snel saai en behoorlijk repetitief.

 

Waar een rapper met veel charisma, gevoel en een divers stemgeluid de plaat nog aantrekkelijk had kunnen maken (ik denk dan bijvoorbeeld aan Typhoon), past het eentonige stemgeluid van Rico niet op de bleke beats. In een trager tempo dan we van de mc gewend zijn, rapt hij stoïcijns over de instrumentaties heen. Dit werkt prima op een ruige boombapbeat, maar op de reggaecreaties van A.R.T. komt het al snel gezapig over. Daarbij komt ook nog eens dat de rapper, meer dan ooit, met onsamenhangende zinnen op de proppen komt. Uiteraard, een ieder is bekend met de abstracte rijmelarij van Rico, maar op voorgaand werk weet hij toch ook wat persoonlijke zinnen of mooiere volzinnen te brengen dan op Irie. De term ‘los zand’ kan dit keer moeiteloos verbonden worden aan de manier van Rico’s gerap op deze plaat.

 

De twee heren tonen op dit album één keer aan wel degelijk hiphop en reggae mooi te kunnen laten samensmelten. Je Weet met Sticks, Typhoon en Maikal X is een sterke afsluiter. De beat is meteen een stuk levendiger, terwijl de raps feller en energieker zijn dan elders op de plaat. Daar komt vervolgens nog een zomers refrein van de sterke zanger Maikal X bij en een voorjaarshit is geboren. Gelukkig, Rico en A.R.T. zijn het maken van goede muziek dus nog niet verleerd, maar een toekomst binnen de reggaemuziek zit er niet in.

 

Tracklist:

 

01. Intro Irie
02. Naaktslak
03. Ooit
04. Omega (met Henny Vrienten)
05. Mea Culpa
06. Niet Zeuren
07. Kalm (met Pieter Both)
08. Opa (met Bert Vrieling)
09. Positieve Vibes (met Henny Vrienten)
10. Geld
11. Man en Vrouw
12. Zombie
13. We Komen Terug
14. Je Weet (met Sticks, Typhoon en Maikal X)

 

Meer Reviews