‘Het maakt niet uit wat mensen over je zeggen, zolang ze maar wat over je zeggen’, lijkt het motto te zijn van Rick Ross. Met zijn zesde soloplaat geeft hij een duidelijk signaal af; hij staat overal boven. “Geechi Liberace, I’m rich as a bitch.”

William Leonard Roberts II, oftewel Rick Ross is overal in de mainstream hiphop; hij stond op albums van onder anderen Kanye, Pusha T en Jay Z, zijn Maybach Music is nog steeds goed vertegenwoordigd in de hitlijsten (hoewel het imperium aan het afbrokkelen is) en in 2013 was hij constant in het nieuws, of het nou ging om een schietpartij of de controverse rondom zijn U.O.E.N.O. verse. Maar slechte publiciteit bestaat niet als je Rick Ross heet. Het nieuwsbericht over de drive-by op zijn auto (aanslag op zijn leven?) wordt moeiteloos ingezet als skit (voor het nummer Nobody ) en Mastermind opent heel dapper met een speech van Napoleon Hills, met ondere andere deze zin:

 

You must know that you can burrow other peoples knowledge, achievements, life-experiences
and even there personal resources in order to execute your own life goals.

 

Voor iemand die al zijn hele carrière beschuldigd wordt van het fabriceren van een drugsdealer imago, is dat op zijn minst een opmerkelijke zet. Misschien is het allemaal één groot plan van Mastermind Rick Ross en neemt hij ons allemaal al jaren in de maling, zoals Jaap van der Doelen zich al afvroeg in zijn stuk over de hoes van het album.

 

Nummers twee (Rich is Gangsta) en drie (Drug Dealer’s Dream) komen en gaan zonder dat er daadwerkelijk iets goeds of slechts gebeurt; de beats zitten goed in elkaar maar zijn weinig opvallend en Ricky Rozay flowt zijn eeuwig dezelfde flow met diezelfde ad-libs, met af en toe (onbedoeld) hilarische teksten als:

 

I seen a rich nigga go to jail/he put Wi-fi in his cell
middle of the night/my nigga wanna skype
I just count money for him, that shit just get him hype

 

Rick Ross heeft een manier gevonden waarop zijn stem het beste naar voren komt en zal daar waarschijnlijk zijn gehele carrière aan vast houden. Daarnaast heeft hij een goed oor voor producties en weet hij grote mijlpalen uit de hiphop naar zijn hand te zetten onder het mom van een ‘tribute’. Eerder werd Tupac Shakur al voor zijn karretje gespannen zodat hij samen met Meek Mill van Tupac Back een hitje kon scoren, nu is die andere voortijdig overleden legende aan de beurt. Het pakkende refrein van Nobody en eigenlijk gewoon het hele concept zijn rechtstreeks gejat van Biggie Smalls. Ross lijkt zo zelfs zo ver te gaan als de langzame Biggie-flow en korte rijmschema’s na-apen:

 

Makaveli in the ’Rari, still B-I double G, I, E/I pray you smoke with me
Go to bed with a kilo like Casino/Janet Reno, we all we got the creed the Nino

 

Tel daar de gesproken Diddy interludes bij op en het begint allemaal erg als een extreme vorm van karaoke aan te voelen.

 

De minimale beat van In Vein is een welkome afwisseling en zit goed in elkaar (met een hele toffe
gitaarsolo/sample die de vocalen heel goed aanvult). De zang van The Weeknd haalt je even weg uit
de gebruikelijke brag & boast die de rest van dit album en Rozay’s carrière kenmerkt. Op de helft van de track komt de man zelf eens om de hoek kijken en hoewel hij een zeer degelijke verse neerlegt, voelt In Vein veel meer aan als een track van The Weeknd waar Ross op mee mag doen. Sanctified is de sterkste track van het album, wat voornamelijk te danken is aan de door Kanye meegeproduceerde beat. Na verses van illustere rappers als Kanye en Big Sean klinkt Rick Ross alleen nog maar oppervlakkiger dan gewoonlijk. Ook dit nummer voelt als een feature van Ross op zijn eigen album.

 

Al met al is Mastermind vooral meer van hetzelfde, bij vlagen iets beter dan zijn vorige vijf platen (zoals Sanctified), maar een echt nieuwe kant van Rick Ross krijgen we niet te zien. En dat is jammer omdat dit wel een uitgelezen kans was voor de Teflon Don om aan de hele wereld te laten zien dat hij een interessante artiest is. Rick kan een beat complimenteren zonder al te veel aandacht op te eisen, z’n flow is vrijwel constant hetzelfde, maar niet vervelend en hij komt er mee weg omdat zijn stem gewoon een hoop goedmaakt. Rick Ross zou eigenlijk alleen nog maar featurings mogen doen, zijn stijl is een leuke aanvulling op die van andere rappers, maar een heel album Rick Ross is nog steeds een te lange zit om te blijven boeien.

 

Tracklist:

 

1. Intro
2. Rich is Gangsta
3. Drug Dealer’s Dream
4. Shots Fired
5. Nobody ft. French Montana
6. The Devil is a Lie ft. Jay-Z
7. Mafia Music III ft. Sizzla & Mavado
8. War Ready ft. Jeezy
9. What a Shame ft. French Montana
10. Supreme
11. BLK & WHT
12. Dope Shit skit
13. In Vein ft. The Weeknd
14. Sanctified ft. Kanye West & Big Sean
15. Walkin’ on Air ft. Meek Mill
16. Thug Cry ft. Lil Wayne

 

Bonus tracks:

 

17. Blessing in Disguise ft. Scarface & Z-Ro
18. Paradise Lost
19. You Know I Got It (Reprise)

Meer Reviews