Donker was ‘ie voor veel mensen, artiesten incluis; de coronapandemie met haar lockdowns, culturele sluitingen en het gebrek aan perspectief. “Ik ben er nog steeds en zolang ik nog leef, moet ik…” Er is maar één woord om aan de onzekerheid een eind te maken; “door!” De wereld wacht niet, ook niet op Massi, dus is er een nieuwe EP. Daarvoor heeft hij zijn overpeinzingen van de afgelopen jaren vastgelegd, op de muziek van een aantal van de bandleden met wie hij ook op de podia staat.

Want dat staat ‘ie, en op welke ook. Hij toert met Typhoon mee als vaste support-act, en in thuisbasis Tilburg mag Massi zijn release-show spelen voordat Ty het podium betreedt. De sleuteltrack, We Zingen (Malediven), grijpt de kern van het artiestenbestaan anno 2022 bij de lurven. “Alles wat we nodig hebben, vrijheid en elkaar / iedereen is los, en we dansen tot we niet meer kunnen!”

De euforie die heerst bij de concertbezoekers en festivalgangers van Nederland en de kermisfanaten verderop in de stad op het moment dat hij het zingt; hij verwoordt het perfect. Maar de afgelopen twee jaar was de wereld ook keihard voor Massi. Zó hard dat zijn pen zich gedwongen voelde een spoken word-piece te schrijven in het kader van Black Lives Matter. Hij draagt hem hier, in een muisstil 013, op een intrigerende wijze voor en kan vervolgens rekenen op groot applaus.

De Tilburgse artiest profiteert er maximaal van dat de show is verplaatst van de grote naar de kleine zaal. Het publiek komt dichtbij Massi en vice versa. Hij legt de emotie nog beter in de lettergrepen dan op zijn plaat. “Ik ben alweer bezig met nieuwe dingen waar ik ook heel erg trots op ben, en waarvan ik ook wil dat mensen het gaan horen”, vertelde Massi ons vorig jaar.

Die trots is terecht, en de drang om het aan mensen te laten horen eveneens. Want zowel in de muziekindustrie als daarbuiten zal hij vele lotgenoten hebben. “Ik deel mijn lief en leed niet met familie maar wel met totale vreemden”, verwijst hij rappend naar het performen van zeer persoonlijke liedjes.

Hij vermengt zulke artiestenproblemen ook nog eens met persoonlijke strubbelingen, maar de muziek eronder klinkt allesbehalve droevig of melancholisch. In On Edge rapt hij ze zelfs venijnig van zich af in een continu doorklinkende maar van klank wisselende dubbelrijm. Hoe vorm en inhoud met elkaar meebewegen op Het Is Maar Een Droom is wonderlijk. Net als de positieve noot waarmee het gebracht wordt.

Stream:

Meer Releases, Reviews