Een tijd lang was Lil Uzi Vert’s album een heel eind weg;  kondigde het project al in juni 2018 aan. Maar zoals -treurig genoeg- de laatste tijd wel vaker gebeurt, gooiden labelissues roet in het eten. Tot daar het machtige ROC Nation ten tonele verscheen en besloot zijn management te regelen. ‘Uzi’ begon weer te werken aan Eternal Atake en afgelopen weekend leverde hij eindelijk waar zijn fans al lang op hadden gewacht.

Uzi leek een jaar geleden klaar met rappen, toen hij een story-post op Instagram de wereld inslingerde waarin heftige woorden waren te lezen:“I’m done with music, I deleted everything. I wanna be normal.” Dat was voor het machtige platform van JAY Z de druppel; ze besloten, na eerder het Free Weezy-album van Lil Wayne geheel uit het slop te hebben getrokken, weer iemand te helpen die dreigde af te stevenen op pure wanhoop. Een jaar later kunnen we stellen dat dat niet voor niets is geweest. Eternal Atake is een geweldige plaat die niemand anders dan Uzi had kunnen maken.

Hij werd ineens wel héél erg actief op social media; met een geweldige trailer kondigde hij de plaat officiëel aan en schetste hij een nieuwe wereld, om vervolgens ook nog eens zijn fans te laten beslissen over welk artwork er om de plaat heen gebruikt moest gaan worden. In die nieuwe wereld creëerde Uzi ook een nieuwe alias voor zichzelf; Baby Pluto is de felle rapper in hem, die het album mag aftrappen. De agressieve, in-yo’-face-raps op snel stuiterende beats zorgen ervoor dat je ouderwets mean-muggend de plaat wordt ingetrokken. De eerste zes nummers vormen een rap-estafette die hij helemaal in zijn eentje rent.

De snelle en nerveuze flow past perfect bij het dito pianoloopje in Silly Watch. Een van zijn passages heeft hij gebruikt als terugkerende chorus, maar eigenlijk lijkt het een brei van een continue stroom aan nieuwe rijmwoorden met dezelfde klank: “Make her drop, then she gave that boy sloppy top / This Chanel, no, I don’t wear no Baccarat/ Went to Vegas, made some money off baccarat / Raf Simons jeans, they good for the pocket rock / I’m in Elliot, keep tryna get these diamond socks / Slidin’ all on the ice like a hockey shot.”

Na het eerste hoofdstuk is er met I’m Sorry even adempauze, waarvoor Uzi regelmatig een stilte laat vallen in zijn flow. Daardoor worden de tracks luchtiger. Voor die aanpak zorgt Renji, weer een andere alias van de rapper uit Philadelphia. Het middenstuk van Eternal Atake neemt je het dichtst mee naar de core van Lil Uzi Vert, terug naar de Lil Uzi vs. The World-tijd. Langgerekte lettergrepen en zangerige uithalen, gecombineerd met een melancholische invalshoek op meer ingetogen beats zijn daarvoor het recept.

Het is wel het meest consistente deel van de plaat. Met Prices is er het ultieme hoogtepunt: op een deels door Cashmere Cat geproduceerde beat die opgebouwd is uit flarden van Travis Scott’s track Way Back uit 2016, schept Uzi op over diamanten zo geel als Homer Simpson, reizen in privévliegtuigen en dure klokjes. Niet nieuw, maar wel fantastisch uitgevoerd.

Zijn er dan helemaal geen schoonheidsfoutjes te vinden op Eternal Atake? Jawel, zodra hij een passage uit een Backstreet Boys-track probeert te zingen vliegt Uzi uit de bocht. Waarom That Way alsnog als bonus is toegevoegd is een raadsel. En de flow in POP, al vroeg in het album, klinkt bij vlagen absurd off-beat, tegen het irritante aan. Voor de liefhebbers is er P2, het vervolg op zijn megahit XO Tour Llif3 uit 2017; maar waarom die precies als de voorganger moet klinken wordt ook nergens duidelijk.

Die minpuntjes zijn gelukkig te verwaarlozen, want Uzi’s nieuwe is zijn meest consistente en beste plaat tot nu toe. Gelukkig heeft hij besloten om van zijn statement over zijn vermeende rappensioen af te zien, want met het futuristisch klinkende Eternal Atake, flitsende flows en een honger om angstig van te worden is Lil Uzi Vert glansrijk teruggekeerd. In optima forma laat hij zijn volle potentie zien. Eternal Atake is de ideale wereld om jezelf even helemaal in te verliezen.

Stream:

Meer Reviews