Cypress Hill uitgerangeerd? Allesbehalve. Dertig jaar diep in hun carrière en ze headlinen nog altijd grote festivals, zo bleek bijvoorbeeld uit de aankondiging van de line-up van Pukkelpop 2022. Eerst is het tijd voor hun nieuwe album. Black Milk de uitdaging geven om hun hele nieuwe plaat Back In Black te produceren, blijkt een gouden greep.

“Thoughts stricken on beaches and you soft bitches are panicking / Black Milk on drums, man, this shit is so fucking menacing.” Ook B-Real is, hoorbaar in Bye Bye, blij met de producer uit Detroit achter de knoppen. Tijd om te wennen aan de Milk-beats onder de nasale stem van Dr. Greenthumb is er amper. De soms bewust slordige drum – met grid op de kick en de snare en een hoog klinkt-als-live-gehalte – klapt er vaak flink in, en wordt meestal simpel opgeleukt met slechts een baslijntje en een sample. Dat simplistische maar ongrijpbare, is essentieel onderdeel van het natuurtalent van Black Milk, die The Jackson 5 en The Sylvers als zijn favoriete groepen bestempelde.

Tekortkomingen van de drugswet

Toch daagt ook de producer uit Detroit zichzelf uit. Takeover kent een fluitende synth die in de verte doet denken aan de g-funk. En Hit ‘Em, het meest hedendaags klinkende nummer, kent reversed drums, 808’s en vervormende scratches. Als de countdown ons naar de echoënde snares en kleine baslijn van Open Ya Mind heeft geleid, komen we al snel bij de essentie van Back In Black. Natuurlijk, wiet is weer een veel voorkomend onderwerp op het nieuwe Cypress Hill-album. Echter vervalt de legendarische groep dit keer niet enkel in clichés. B-Real en Sen Dog ontleden de hypocrisie van het legaliseren van het plantje in Californië, maar niet tot op het gewenste niveau. “Have you seen the news? They legalised in California / But the feds still trying to put the pressure on you”, horen we. Tekortkomingen van de huidige drugswetten blijven niet onbesproken.

Er wordt met bravoure en honger gerapt op Back In Black. En hoewel Black Milk van een nieuwere generatie is dan de veteranen achter de microfoon, kanaliseert hij een hele fijne energie. De chemie is moeiteloos on point. Elephants On Acid, het psychedelische klinkende vorige album van Cypress Hill, verbleekt bij de verfijnde sfeer op deze korte (32 minuten) maar krachtige plaat. Geen geluidje is teveel; de ietwat saaie featuring van Dizzy Wright – de neef van legendes Layzie Bone en Flesh-N-Bone – is dat wel. Gelukkig staan daar bijvoorbeeld de fabelachtige vocal-chops in de Dilla-esque beat van Champion Sound tegenover.

Terug naar de wortels

Uit de braggadocio die de mc’s daarover uitstorten, blijkt hun OG-status. Samen met Black Milk verstevigt de groep die status met Goodfellas-samples en een bewerking van een Outlawz-klassieker. Thematisch verandert er weinig, muzikaal des te meer. Want door Black Milk de muzikale teugels in handen te geven, krijgen het geblaf van Sen Dog en de nasale raps van B-Real nog meer impact. Hij trekt hen uit de wazige loops, terug naar hun wortels. Het tiende album van Cypress Hill is zowel een eerbetoon aan hun begindagen, als een mooie uitbreiding van hun oeuvre.

Stream:

Meer Reviews