Rage: geen kortstondige hiphop-hype maar een lifestyle

Miss The Rage, riepen Trippie Redd en Playboi Carti terecht in 2021, toen de pandemie op zijn hoogtepunt was maar men niet eens bij elkaar mocht komen. Rage is een relatief nieuwe muziekstroming binnen hiphop; een hyperenergieke variant van trap waarin alles tot het uiterste wordt doorgevoerd. Gekenmerkt door vervormde synthesizers, verpletterende bassen en de ultieme moshpit-energie, voelen rage-songs aan als een adrenalinestoot. Aan de ene kant luid en chaotisch, maar aan de andere kant kan het ook emotioneel geladen zijn. In Poppodium 013 wordt het genre gevierd tijdens RAGEFEST op 12 juli, waar een golf van nieuwe artiesten de zaal zullen doen kolken met punk-achtige energie. Een plek waar alles losgooien centraal staat. Wij duiken in de evolutie van de sound.

De artiesten zijn zorgvuldig gecureerd en komen uit alle windstreken; van hiphop-mekka The Bronx, maar ook uit Londen en Den Haag. Headliner is xaviersobased, die al lof oogste op grote platformen als Pitchfork en NME. Dankzij zijn hyperactieve stijl vol blown out drums en 808’s en dromerige, gelaagde melodieën werd hij al gauw als degene aangewezen die de sound van nu vormgeeft. Ook op de bill: Molly Santana, die een compleet eigen universum lijkt te bouwt vol donkere fantasy en ontregelende producties. Deze Californische verscheen niet voor niets op het nieuwe Drake-album ICEMAN. Een unieke kans om haar meteen on stage te zien. Verder staan ook de Engelse SINN6R en ksuuvi – uit dezelfde 1C-click als Xavier op het programma, en dj-sets van Bao G, Iliassopdebeat en Sim Fane.

Jezelf verliezen in de rauwe energie

De term rage in hiphopcontext, ontstond niet tegelijk met de neon-synth-anthems die onder de term rage music vallen. Het begrip bestond al vóór de sound. Het idee van raging (compleet wild uit je dak gaan in een menigte) bij rapconcerten is iets van alle jaren. Maar dat maakt bijvoorbeeld Osdorp Posse en The Opposites niet meteen rage-artiesten. De term vindt zijn oorsprong in de jaren ’10, toen Kid Cudi zijn alter ego Mr. Rager introduceerde, waarmee hij het personage van een getroebleerde rockster belichaamde. Dat concept sloeg aan bij een jonge Travis Scott, die het overnam en rage daadwerkelijk een groot onderdeel maakte van zijn eigen artistieke identiteit. Hij noemde zijn fans zelfs ‘ragers’. Halverwege de jaren ’10 betekende ’to rage’ feitelijk moshen; jezelf verliezen in de rauwe energie van de muziek en de meute om je heen.

Het woord dook in die tijd ook op in albumtitels als Luv Is Rage, waarmee Lil Uzi Vert de vibe al aangaf voordat rage een gedefinieerd genre was. De cultuur van pure wildernis vóór en op het podium, werd definitief op hiphop toegepast. Het maakte de weg vrij voor een bijpassend en kenmerkend geluid. De houding was vastgesteld, de sound kon ontwikkeld gaan worden.

Van ‘some white boy shit’ naar hiphopcultuur

Kanye West beweerde in 2025 dat hij rage rap had uitgevonden met zijn album Yeezus; niet per sé de eerste release waar wij aan zouden denken, maar tijdens de bijbehorende tour veranderden nummers als Black Skinhead de arena’s in wat recensenten ‘moshpits van cyborgs’ noemden. Dankzij de industriële drums en schurende synthesizerklanken deden mainstream-rap ineens vervreemd en wild doen klinken, dus wellicht had hij een punt.

Daar was Trippie Redd het in ieder geval niet mee eens, liet hij een dag na de uitlatingen van West weten middels een story-post op Instagram. “The inventors of the rage sound is me, X, Carti and Uzi”, viel er te lezen. “We paved the way, we popularized it. I’m not gonna let you old a** n****s say you invented something that you ain’t invent.” Hij noemde geen namen, maar leek te reageren op Ye’s bewering, die nog een tandje verder ging: “N*ggas In Paris was de eerste keer dat we zwarte mensen lieten moshen, dat was daarvoor some white boy shit.”

Black Sabbath als inspiratiebron

Echter hebben zowel N*ggas In Paris als Blood On The Leaves artistiek inhoudelijk weinig te maken met wat we anno 2026 zouden typeren als rage rap. Rond dezelfde tijd baande de opkomende OG Maco (R.I.P.) uit Atlanta zich een eigen weg met rauwe agressie. Zijn doorbraakhit U Guessed Hit werd een virale sensatie – hij schreeuwde over een minimalistische pianoloop, terwijl de video anarchistisch en onvoorspelbaar te noemen was. Marco omarmde het concept van rage al vroeg, en noemde zijn mixtape uit 2016 The Lord Of Rage. Hij noemde zelf Black Sabbath en Kid Cudi (is ‘ie weer) als inspiratiebronnen, en combineerde de melodieuze Auto-Tune in de stijl van 808’s & Heartbreak met een sterk schurende rand.

Een andere belangrijke pionier van halverwege de jaren 2010 was Future. Zijn track I Serve The Base uit 2015, geproduceerd door Metro Boomin, kan gezien worden as een vroeg voorbeeld van rage rap. De sinistere beat die constant uit balans dreigt te raken, de grimmige synths en de overstuurde bassen die de luidsprekers doet krommen vormen een formule die anno nu gezien kan worden als de blauwdruk voor rage. Future’s rap is agressief en zweverig tegelijkertijd – iets dat perfect paste bij de dreigende sfeer van de instrumentatie. Ook de vroege beats van Young Thug, bijvoorbeeld op zijn tape 1017 Thug wezen in de richting van wijde, elektronische soundscapes bovenop trapdrums. Stukje bij beetje verschenen de elementen van rage in hiphop, al werd het nog geen rage genoemd.

Van SoundCloud naar de wereld

Tegen het eind van de jaren 2010 bracht een nieuwe lichting SoundCloud-artiesten een emotioneel geladen boodschap over energieke instrumentaties. Lil Uzi Vert’s titel Luv Is Rage zei alles; bij hem ging het evenzeer om liefdesverdriet als om de mosh Op XO Tour Llif3 bijvoorbeeld, rapte hij donkere en emotionele teksten, maar fans schreeuwden bij shows alles mee en moshten erop alsof het een punktrack was. Hij putte ook uit snellere tempo’s – in tracks als Sauce It Up en 444+222 –, waardoor hij de basis legde voor de futuristische kant die rage zou gaan verkennen. Het is dan ook geen toeval dat veel rage-producers anno nu de beats die Pierre Bourne voor Uzi maakte noemen als inspiratiebron.

Rage-optredens zijn intens. We zagen Travis Scott ooit op Openair Frauenfeld een heel veld omploegen, waar zowat alle bezoekers van het festival cirkels maakten en op iedere drop wild begonnen te springen. Ook XXXtentacion (R.I.P.) had rond die tijd een grote hit te pakken met Look At Me!; een studie in verstoordheid, met geschreeuwde raps erop. Het nodigde uit tot mega moshpits, waarbij de intensiteit zo hoog opliep dat de muziek regelmatig stil moest worden gelegd. Al kon de explosiviteit bij zulke shows ook ruimte maken voor rappers om te laten zien dat het oké was om tegelijkertijd kwetsbaar te zijn. De extreme emotie kon gaan van links naar rechts; van huilen tot rellen. Een blauwdruk waar rage music nog altijd op voortbouwt.

Gedeconstrueerd door Carti

In 2018 viel veel op zijn plek: Playboi Carti bracht Die Lit uit, een album dat in retrospect de basis legde voor wat nu bekendstaat als rage music. Normaliter spitte hij over luchtige, repetitieve beats met een hoge stem, maar op Die Lit hadden nummers als R.I.P. en Mileage een extra – en donkerder – randje; luidruchtigere synths die zich in je schedel boorden. Een soort trap, maar dan gedeconstrueerd. De term rage was nog niet gepopulariseerd, maar Carti was zijn tijd ver vooruit.

Net als Yeat, een rapper die in 2021 opdook vanuit de underground en dankzij TikTok een astronomisch viraal succes verkreeg. Hij nam het recept voor rage, en voegde de bizarre maar voor hem kenmerkende geluide van kerkklokken en koebellen toe, die boven de chaos uit klonken. Donker, dreunend en dreigend werd de sound ervan. Én populair; zo erg dat Drake en Lil Yachty al snel aanklopten voor samenwerkingen. De opkomst van Yeat bewees de rek in rage; zelfs toen critici verkondigden dat het slechts een hype was, wist hij het verder te duwen en de top te beklimmen.

Balanceren tussen chaos en roekeloosheid

Vervormde synths, beklijvende loops en minimalistische maar beukende drums legden de basis voor veel rage-songs. Maar misschien wel de grootste verschuiving die samenhangt met de muziek, is hoe normaal moshpits zijn geworden bij hiphopshows. De energie die er vrijkomt, bijvoorbeeld bij Ken Carson in AFAS Live eerder dit jaar, balanceert tussen geweldige chaos en gevaarlijke roekoeloosheid. Opgekropte emoties worden afgeschud, saamhorigheid wordt gevonden.

In slechts een paar jaar tijd is rage uitgegroeid van een underground experiment tot een vast onderdeel van hiphop. Zo vast, dat het een eigen festival verdient. En dus is er 12 juli de eerste editie van RAGEFEST, een samenwerking tussen Friendly Fire en Poppodium 013. Bedenker van het festival is Rens Peters, promotor bij Friendly Fire: “De rage-scene heeft zich de afgelopen jaren razendsnel ontwikkeld. Concerten binnen dit genre verkopen in Nederland steevast binnen enkele seconden uit, maar een eigen festival ontbrak nog. Met RAGEFEST creëren we een toegankelijke plek waar artiesten en fans samenkomen, met een zorgvuldig gecureerde line-up en een ticketprijs die vergelijkbaar is met die van één headline-show. Op die manier willen we RAGEFEST laagdrempelig laten groeien vanuit de community, met kwaliteit en beleving als uitgangspunt.”

Rage speelt in op een oerbehoefte; om muziek tot in je botten te voelen, alles eruit te gooien en die ontlading te delen met een generatie die intense tijden doormaakt. Het is niet alleen een subgenre van hiphop, het is een emotie en een ervaring. Zolang er jongeren zijn die op zoek zijn naar een uitlaatklep en een community, is de kans groot dat rage blijft bestaan.

Tickets voor RAGEFEST in Poppodium 013 op 12 juli zijn hier te koop.

,