Keizer laat het achterste van zijn tong zien, tijd voor de rest om dat ook te doen

Inclusiviteit. Een onderwerp waar maar al te vaak over geschreven en gesproken wordt. Zeker in Hilversum wordt vaak gedaan alsof er meer aandacht is voor inclusiviteit dan pak ‘m beet vijf jaar geleden. Iedere Nederlander hoort zich tenslotte te herkennen in wat de media (radio, tv, podcasting, socials) representeert. Maar een representatiever beeld tentoonstellen is lastig, zeker omdat er in het witte Hilversum nog altijd mannen rondlopen die simpelweg hun handen niet thuis kunnen houden. In de week waarin Marco Borsato terechtstaat voor de vermeende misstanden rondom The Voice Of Holland komt er vanuit de hiphophoek een opvallende kwestie bij. Die deed Keizer uit de doeken tijdens de meest recente aflering van de podcast Pass De Aux.

Vanuit zijn muzikantenstatus stootte Keizer al in het vorige decennium definitief door naar een breder geaccepteerde mediapersoonlijkheid. In 2012 deed hij mee aan de Nederlandse variant van het spelletjesprogramma Fort Boyard, om in 2013 in de finale te belanden van Sterren Springen Schans. Wie hem kende van mixtapes als Straategisch en De Oorzaak, kreeg nu een hele andere kant van hem te zien: jolig, melig en grappig. Kwaliteiten die hij ook benut in diverse programma’s op YouTube en in zijn eigen vlogs: KeizTV.

“Kleine billetjes”

De toenemende druk op mediamakers om een realistische afspiegeling van de maatschappij te zijn, neemt bijvoorbeeld met zich mee dat diversiteit, bijvoorbeeld op het gebied van geslacht, etniciteit, seksualiteit en leeftijd, hoger op de agenda zijn komen te staan. Toch brengt ook dat gevaren met zich mee. De laatste jaren alleen al, ontstonden er op diverse werkvloeren onveilige situaties. Met bijvoorbeeld Marco Borsato, Ali B. en Jeroen Rietbergen in de vermeende hoofdrollen, maar ook met bijvoorbeeld Matthijs van Nieuwkerk, Tom Egbers en Mart Smeets.

Daar kan nu een persoon – en slachtoffer – aan worden toegevoegd. Keizer onthult in de Pass De Aux-studio, zittend tegenover presentatoren Ralph Smits en Wout Soetekouw namelijk dat hij ooit is aangerand; ongevraagd is er door een van zijn teamleden in een spelletjesprogramma aan zijn achterwerk gezeten. Niet één, maar twee keer, door dezelfde “grote Nederlandse volkszanger”. Daarbij zou hij hebben gezegd dat zijn “billetjes” klein waren.

Het gebeurde vlak voordat de opnameleider de opnames zou starten – Keizer en zijn teamgenoten moesten plaatsnemen op een trap, waarna er een schuifdeur openging zodra ze aangekondigd zouden worden. Het incident – voor zover het zo te noemen is – gebeurde vlak voordat de schuifdeuren opengingen om Keizer te introduceren, waarbij de camera pal op zijn gezicht zou staan. Precies in een setting waarin witte macht aan de orde was, durfde Keizer zich als zwarte man op het moment zelf niet uit te laten over de situatie. Hij heeft het naar eigen zeggen “gelaten”.

Niet reageren zoals hij wil

Des te knapper dat hij het nu alsnog benoemt in een populaire podcast, zeker onder jongeren. En nóg beter: dat het segment niet in de edit op de snijtafel belandde. Keizer benadrukt in de uitzending dat hij, met zijn huidskleur, harder moet incasseren en meer moet accepteren in een witte omgeving als Hilversum. Hij lijkt aanvankelijk te schrikken van het feit dat hij het verhaal zelf over zijn lippen laat rollen, maar weet het precies met de juiste noodzaak te vertellen. Alsnog lijkt zijn ingebouwde afweermechanisme te schreeuwen naar hem: “Maak snel een grap en lach dit zo vlot mogelijk weg!” Precies zoals de aai-over-de-bol uit de tijd dat rappers nog bij Matthijs van Nieuwkerk in DWDD kwamen spelen. Geen tijd om te reageren zoals je zou willen, want de camera’s rollen.

Dat is dan ook precies hoe zijn lichaam reageert vóór hem; in shock, net als bij het voorval dat hij bespreekt. Een witte man – wiens identiteit makkelijk duidelijk wordt als tijdens het weggebliepte geluid in de aflevering eventjes lipleest – durfde in een witte ruimte hem te betasten, terwijl hij zelf, als vreemde eend in de bijt, geen vin durfde te verroeren. De timing was eveneens slinks; op het moment dat hij besefte wat er gebeurd was rolden de camera’s al. En de straatregels waarmee hij opgroeide, gelden niet in die witte ruimte – een opnamestudio in Hilversum. Óf Aalsmeer, wat aannemelijker is in dit geval.

Doel moet verschoven worden

Wat Keizer’s verhaal onderstreept: hij zit ermee. Anders zou hij het nooit hebben verteld. Het is dan ook moedig om het in een omgeving te vertellen die hiphop-minded is – toch een omgeving waar je dat wegens machogedrag niet snel zou verwachten. En dat het zowel in de studio als in de online comments onder het fragment wordt afgedaan met een lach, zegt redelijk veel over de wereld waarin we leven. Keizer bagatelliseert het voorval en neemt daarna de bewoording ‘aanranding’ terug. Maar zoals collega’s van hem ooit wijselijk zeiden: als het is wat het is, dan is dat wat het is. Als Keizer dit bij een wit persoon had geflikt, konden waarschijnlijk al zijn ambities in de televisiewereld de prullenbak in. En als het een vrouw in plaats van Keizer betrof, hadden we hier een nieuw hoofdstuk te pakken in Hilversum-gate.

Ooit was het gezamenlijke doel ‘meer diversiteit in beeld’, achter de microfoon en achter de schermen. Tegenwoordig kan dat doel verschoven worden naar gedragsverandering. Want zodra er daadwerkelijk meer diversiteit in beeld wordt gebracht, zijn er altijd witte wolven op zoek naar een prooi. Dat kunnen we in deze tijd niet afdoen met emoji’s die huilen van het lachen, een gif waarin ‘Pause’ staat, ook niet in de hiphopscene. Tijd om bewustwording te creëren en vanuit een intrinsieke motivatie het probleem aan te pakken. Tijd om te beseffen dat je met je gore poten van andermans lichaam afblijft.

,