Voor velen is Watsky die gast van ‘die ene video waar hij zo snel in rapt’, voor anderen is het ‘die jongen die van 13 meter hoogte in het publiek sprong’. Maar voor velen is het een gepassioneerde artiest uit Los Angeles die met veel liefde, humor en diepgang hiphop maakt. Hij tourde jarenlang door Amerika langs alle kleine zaaltjes van universiteiten en speelde daar zijn muziek voor soms maar vijf mensen. Bij de release van zijn tweede album Cardboard Castles was daar dan eindelijk de doorbraak en kreeg hij zelfs internationaal voet aan de grond. Afgelopen zomer bracht hij zijn derde album uit onder de titel All You Can Do. Hiermee tourt hij door Europa, Amerika, Australië en heeft hij zelfs drie shows in India staan. Voor zijn optreden in de Melkweg in Amsterdam heeft George Watsky tijd voor een gesprek over zijn nieuwe muziek, zijn ouders, en het touren.

Tour
Vorig jaar was Watsky meerdere keren live te zien in Nederland: in Utrecht, Amsterdam en Rotterdam. Dit jaar is er maar één show, in de Melkweg. “Vorig jaar was anders dan normaal, omdat we toen eigenlijk twee tours hebben gedaan in één jaar. In het begin van het jaar een tour door Amerika en een deel van Europa en vervolgens na de zomer nog een keer. Dit jaar heb ik de eerste helft van het jaar ‘vrij’ genomen om aan mijn nieuwe album te werken en de tour is veel uitgebreider. We komen in veel meer landen, maar dat maakt wel dat we per land in minder verschillende steden spelen. Maar ik heb zo’n voorgevoel dat we nog wel terug komen in 2015.” 
Een opvallend land in de tourlijst van Watsky is India. Hier staat ook bij vermeld dat het zonder liveband is. “Ja, een vriend van mij regelt optredens daar en zei dat hij wel iets voor me kon regelen. Ik heb eigenlijk geen idee of we daar fans hebben of niet, dus voor ons is het ook een experiment. We gaan helaas wel zonder de band en spelen alleen met een dj, simpelweg omdat het anders veel te duur zou zijn.”

Ouders
Als je naar het nieuwe album van Watsky luistert, valt het meteen op dat het anders klinkt dan Cardboard Castles. Het is nog steeds hiphop, maar het neigt wel naar de psychedelische rock van de jaren 60/70. De muzieksmaak, het artwork van de cd, de intermezzo’s op het album hebben allemaal een overkoepelend thema, namelijk de ouders van Watsky. “Het vorige album is heel erg gericht op mezelf en op mijn eigen ontwikkeling. Met dit album wilde ik iets maken dat minder op mezelf gericht is, maar meer op de mensen om me heen. En de twee belangrijkste zijn natuurlijk mijn ouders. Op de cover van het album staan mijn ouders, op de voorkant mijn vader en op de achterkant mijn moeder. Die foto’s zijn gemaakt in hetzelfde jaar, maar ze kenden elkaar toen nog niet. Mijn vader is op die foto 27, even oud als ik toen dit album uitkwam. De kleuren in het artwork staan eigenlijk ook voor mijn ouders. Ik vroeg ze wat hun favoriete kleur was en mijn moeder zei meteen paars. Mijn vader heeft niet echt een favoriete kleur, maar hij is groot fan van de San Francisco Giants, dus hij koos oranje.” 
Tussen de nummers door zijn er quotes te horen van de ouders van George Watsky. Een beetje zoals op zijn vorige album het jongetje Norton te horen was. “De gesprekken met Norton waren vooral symbolisch voor de jongere ik. Om terug te kijken naar hoe je was als kind. En de gesprekken met mijn ouders gingen weer over hun generatie, toen ze jong waren. Het is een soort van gesprek tussen twee totaal verschillende generaties.”

Video’s
De eerste echte kennismaking tussen Watsky en het publiek gebeurde door middel van een video die viral ging. Het was een video van anderhalve minuut waarin Watsky liet zien hoe snel hij kan rappen (https://www.youtube.com/watch?v=WeW2vHkXwVE). Intussen is de video van zijn eigen kanaal afgehaald, waarom? “Ik wilde simpelweg niet die ene gast zijn van die ene video van een paar jaar geleden. Dat moest absoluut niet hetgene zijn waar mensen me van kennen of wat ze op mijn grafsteen zouden moeten zetten. Veel mensen hebben me daardoor leren kennen en dat is goed. Maar ondertussen heeft iedereen het wel gezien en als je ernaar zoekt, dan vind je de video nog steeds wel. Ik had toen al een voorgevoel dat dit wel eens zou kunnen werken. Het was kort, het was vermakelijk en het was deelbaar. Maar ik heb er wel voor gezorgd dat ik meer materiaal klaar had liggen voordat ik de video online zette. Ik dacht: als dit groot wordt, dan wil ik dat mensen op mijn kanaal verder kunnen kijken wat ik nog meer te bieden heb. Dat is eigenlijk enorm goed gelukt.”

Fysieke verkoop vs digitale verkoop
Met de opkomst van digitale platformen als iTunes en Spotify worden er steeds minder fysieke albums verkocht. Mensen streamen meer muziek of kopen losse nummers. Is er daarmee nog wel een toekomst voor fysieke albums? Is er überhaupt nog een toekomst voor hele albums? “Ik geloof heilig in de toekomst van albums, maar in mindere mate in de toekomst van fysieke albums. Het idee dat een artiest door een bepaalde periode heengaat, in die periode muziek maakt en dat dat uiteindelijk een totaal plaatje is, dat gaat niet veranderen. Maar de fysieke verkoop loopt gewoon terug, dus hoe dat gaat zijn in de toekomst weet ik niet. Wat ik wel heel opmerkelijk vind, is de groei van de verkoop van vinyl. Van All You Can Do heb ik al 500 vinylplaten verkocht en het album is pas een paar weken uit. Ik kon vooraf niet zo goed inschatten hoeveel vraag er zou zijn, dus daarom heb ik het beperkt tot 500, maar daar moesten we snel op terug komen. Het is alsof mensen de fysieke versies meer als kunst gaan beschouwen. Ja, ze hebben de muziek op hun mp3 speler overal bij zich. Maar de hoes kunnen ze nog steeds aan de muur hangen. Als een stuk kunst, dat bij de muziek hoort.”

Nederland
“Nederland is altijd erg goed voor me, en zoveel mensen spreken hier Engels. En dat is bij mijn muziek erg belangrijk omdat ik een best wel hoge ‘taaldichtheid’ heb, erg veel woorden in soms een behoorlijk korte tijd. In landen waar minder Engels gesproken wordt, merk ik gewoon dat mijn muziek minder goed aanslaat omdat mensen het soms slechter begrijpen. In Europa zijn Nederland, Duitsland en Denemarken duidelijk de landen waar mijn muziek het beste aanslaat. Hier in Nederland heb ik altijd een goed publiek gehad, de optredens zijn altijd redelijk vol, soms uitverkocht en het publiek heeft altijd zin om te feesten. We zijn deze keer een dag voor onze show al aangekomen, dus we hebben Amsterdam een beetje kunnen ontdekken. Wat een prachtige stad is dat zeg.”

De sprong
Dan was daar vorig jaar het incident in Londen. Watsky tourde rond met zijn eigen tour, maar speelde ook shows op het rondreizende festival ‘Warped Tour’. Tijdens de show in Londen klom Watsky in de stellages van de lampen en sprong van 13 meter hoogte op het publiek. Hierbij raakten twee toeschouwers gewond, een meisje brak haar arm en een jongen liep letsel op aan zijn rug. “Het was een erg stomme actie. Ik heb er zelf niets aan overgehouden, maar wel het leven van twee mensen ernstig beïnvloed. Na lang twijfelen heb ik besloten de zes resterende optredens niet te cancellen omdat ik dan nog meer mensen teleur zou stellen. Niet alleen mijn luisteraars, maar ook de mensen in mijn band en anderen die actief zijn achter de schermen. Wel heb ik meteen mijn oprechte excuses aangeboden vanuit de grond van mijn hart. Of mensen konden horen of het oprecht was of niet, weet ik niet. Maar dat was het enige wat ik kon doen. Het moeilijkste vind ik dat ik niet weet hoe het gaat met deze twee mensen. Ze hebben me beide aangeklaagd en volgens de wet mag er dan geen contact zijn. Dat ze me aanklagen, dat snap ik en vind ik zelfs goed. Als ze er geld uit kunnen halen en daarmee hun eigen leven gemakkelijker maken, dan juich ik dat toe. Ik hoop vooral dat ze zo snel mogelijk opknappen, fysiek en mentaal en dat ze er geen blijvende schade van ondervinden."

Meer Interviews