Hocus Pocus – Place 54

In ‘98 kwam het eerste album ’Seconde Formule’ uit, die meer uit rauwe hiphop beats bestond. Met 73 touches uit 2005 werd echter een andere weg ingeslagen, een soort mix van hiphop, jazz, soul en akoestische muziek. Op dat album werd een serieuze weg ingeslagen en bleek Hocus Pocus tot meer in staat dan alleen hiphop te creëren.

Vooraf wil ik even melden dat ik zelf geen Frans spreek, ik versta er wel delen van, maar ik kan niet zeggen dat ik het beheers, ik kom hier later in de review op terug.

Ik heb het album nu een keer of 12 volledig beluisterd en ik moet zeggen dat het me steeds meer pakt. Het zijn de instrumenten in combinatie met de rustieke stem en flow van voorman/MC 20syl dat het geheel zo compleet maakt. Het album voelt aan als een soort trip door het voorjaar zodra je het eerste nummer op hebt gezet. Zoals ik eerder aangaf versta ik slechts deels Frans, maar toch geeft 20syl mij het gevoel dat ik niks mis van de content. De man flowt op een heel rustieke manier die goed bij de melodieën past, ik dacht vaak aan een Franstalige versie van Slug door de intonatie van zijn stemgeluid en de onderwerpen.
Er is ook slim ingespeeld op ’t feit dat het album een groter publiek wil bereiken dan Frankrijk, door Engelstalige refreinen toe te passen. Goed voorbeeld hier van is de prelude van de track Vocab. In deze prelude legt T-Love uit dat hiphop universeel is dankzij de sound van de muziek, ze begrijpt de Franse taal niet, maar sommige Engelstalige rappers verstaat ze ook niet. Met andere woorden: je hoeft niet alles te begrijpen wat er gezegd wordt, zolang het goed voelt is het ok.
Vervolgens knalt de track Vocab samen met de Procussions erin, met een heerlijke beat, vol scratches en een bangend refrein en je begrijpt direct wat T-Love bedoelde met haar woorden: “Hiphop is universal.”

De samples op het album zijn zo’n beetje allemaal zelf ingespeeld met de originele instrumenten, maar ook worden er samples uit oude soulnummers gebruikt. Vaak worden deze perfect in een refrein of in scratches toegepast zodat elke track echt af klinkt. Nergens heb je het idee dat er haast is geweest met het maken van dit derde album, in mijn ogen is dit dan ook hun beste album tot nu toe. Echter denk ik wel, dat het album niet geschikt is voor elke hiphop liefhebber. Met name degenen die alleen van ruige/straat hiphop houden, daar is het soms wat te soft en te akoestisch/muzikaal voor. Voor jazz, soul of liefhebbers van een bredere smaak is dit echter een verademing. Eindelijk eens een wat originelere hiphop crew zoals ik die niet meer heb meegemaakt sinds hiphopband Justice System.

Het is moeilijk om een persoonlijk favoriete track uit te kiezen op dit album. Maar als ik er één kan noemen is het Voyage Immobile.
Deze track is een ode aan de artiesten ( James Brown, Stevie Wonder, Miles Davis, Billy Holiday, De la Soul en J-Dilla) die veel hebben betekend voor de eerder genoemde genres.
Alles wat eerder werd besproken in deze review valt op z’n plaats in deze track. Als je een goede indicatie wilt hebben van hoe het album klinkt, zou je eens op één van de vele websites moeten luisteren naar dit nummer.

Al met al een zeer creatief en geslaagd album die nog lang na de release beluisterd zal worden. Persoonlijk is het muzikaal gezien het beste album dat ik in lange tijd ben tegen gekomen.

Tracklist:
01.Place 54
02.Quitte a t’aimer featt Magik Malik
03.Smile feat Omar
04.Recycle feat Fred Wesley & Stro The 89th Key
05.Normal
06.Vocab! prelude
07.Vocab! feat T Love & The Procussions
08.Mr tout le monde
09.Tournee
10.Move on feat Dajla & C2C
11.Touriste feat Elodie Rama & Tribeca
12.Je la soul feat Taïriq Keda
13.Histoire d’une VHS
14.Voyage immobile
15.Bonus track

Meer info: Hocus Pocus

Geplaatst door bowie op 31 januari 2008