Column: Hiphopwear: over baggy pants, My Adidas en Marlies Dekkers

Want rappers houden wel van kleren en mooie spullen. Ik vraag me al tijden af wanneer de baggy broeken, of saggin’ pants, eens passé worden. Net als Wordfeud trouwens, maar daar is weinig hiphop aan. Wijde broeken waren al in toen ik in het holst van de puberteit zat. Het accent is wat verlegd: het gaat er nu vooral om zoveel mogelijk centimeters opzichtig ondergoed te laten zien, maar de wijde look blijft. Wat is daar nou eigenlijk het idee achter?

Daar zijn de meningen over verdeeld. Arme jongens in slechte wijken zouden de afdankertjes van hun grotere broers krijgen. Die broeken moesten ze een paar jaar dragen; ze groeiden er op een gegeven moment wel in. Natuurlijk doen er, het gaat immers om hiphop, meer gangsterachtige verklaringen de ronde. Want jongens die hun broek laag hebben, doen eigenlijk gevangenen na. Die lopen ook met hun broek op half zeven, omdat ze hun riem hebben moeten afstaan. Anders zouden ze zich maar verhangen in hun cel. En je kan veel verstoppen in zo’n broek. Want rappers bergen natuurlijk niet, handig, een duimstok, paraplu of stokbrood op in hun broek, maar hun AK47, dat spreekt voor zich.

 

Er wordt veel geklaagd over deze dracht. Zelfs Obama bemoeit zich ermee. Er bestaan namelijk echt mensen die je ondergoed niet zo graag willen zien, weet hij. Nu vind ik zelf helemaal niet dat kleren vooral praktisch moeten zijn, integendeel, kleren moeten vooral mooi zijn. Dan maar rillen op de fiets in dat niemendalletje. Maar ondergoed dat boven je kleren uitkomt, is gewoon nooit mooi: je zult mij nooit betrappen op een Marlies Dekkersrollade.

 

Maar terug naar hiphopwear. De hoodie, nog zo’n klassieker, al heeft de capuchontrui nog niet zo heel lang deze naam. Zo’n trui lijkt mij vooral handig als het koud is of regent. Maar, wordt er rellerig gezegd, zo’n hoodie zorgt ook voor anonimiteit. Kan je je handig uit de voeten maken als je een bank overvalt, of een ander onfris zaakje klaart. Hiphop en stereotypes, zo vermoeiend.

 

Maar dan tromgeroffel trekt Kanye West ineens een kilt aan. Alsof ik die lamswollen roze trui al te boven was. Ik hou er niet van. A$AP Rocky’s behaagzieke poses in Calvin Klein doen me ook niks. Dan nog liever Biggie in zijn Cosby Showtrui.

Ook de rest van de hiphopwereld springt verontwaardigd op. Een boze rapper tweette over Kanye’s modeflater. Nooit te beroerd om hiphopstereotypes te bevestigen, gebruikte hij daarbij de hashtag #halfafag. En dan later zeggen dat hij echt niet homofoob is. Lord Jamar, lekker bezig.

 

Uiterlijk vertoon was vroeger ook al belangrijk. Run DMC zei het al, want hun Adidassen won’t be mad when worn in bad weather. En altijd met de veters los.
En dan heb ik het nog niet eens over de blingbling. Doug E. Fresh werd geïnterviewd in de documentaire Big Fun in the Big Town (1986). “We don’t wear no glittering stuff”, zegt Doug. Alleen wat simpel goud, want goud is natuurlijk. Hihi, ik moet wel even lachen. Doug E. Fresh zit er naast. De grote inspirator Koekiemonster zei ooit: “Ik hou van veel, maar meer van meer.” Rappers ook: die houden van veel goud, maar meer van meer goud. Gouden kettingen, weer een columnideetje.

 

Vivien Waszink

Geplaatst door bowie op 14 april 2013