30 Jaar ‘Doggystyle’: de samples en interpolaties die Snoop’s iconische debuutsingle maakten

Nu hij de hele wereld op het verkeerde been kan zetten en kan insinueren dat hij gaat stoppen met blowen alleen voor een reclamecampagne, is het wellicht makkelijk vergeten hoe Snoop Dogg een legende in de popcultuur is geworden. Dertig jaar geleden was het Doggystyle, zijn debuut op Death Row Records, dat hem rechtstreeks naar de voorgrond van de 90’s hiphop katapulteerde. Om het dertigjarig bestaan te vieren leggen we alle samples van zijn debuutsingle onder een vergrootglas.

Het verhaal van Snoop Dogg is ook meteen het verhaal van Dr. Dre. Het valt niet te ontkennen dat de Californische hiphopscene, die al gestalte kreeg door onder meer Too $hort en Ice-T, bekend werd met de rise van de in Compton geboren rapper-producer. De explosieve sonische collage van Straight Outta Compton, de debuutsingle van de rebellen genaamd N.W.A., stuwde de toen nog geminachte regio naar de mainstream. Het kroonde Andre Young tegelijkertijd tot een nationale smaakmaker.

Slungel

Dre brak met N.W.A. in 1991, wat hem de ruimte gaf voor creatieve vrijheid. Een voorrecht dat hij zou gebruiken om een definitief westcoast-geluid te ontwikkelen en cementeren. De komst van g-funk bleek een keerpunt in de geschiedenis en bood een funky, swingend alternatief voor de stoffige boombap-geluiden uit New York. Het roster dat Dr. Dre, Suge Knight en The D.O.C. samenstelden binnen hun eigen Death Row Records zou dit subgenre op de kaart gaan zetten. En daarvan was Snoop Dogg ontegensprekelijk het meest verkoopbaar.

Snoop, een magere en wietrokende slungel met een uitermate coole manier van rappen, was de verpersoonlijking van de relaxte Californische houding. Calvin Broadus’ sluier van ijskoude onverschilligheid vormde de basis van zijn muzikaliteit. De relaxte, trage en nonchalante voordracht zou uitgroeien tot een van de meest kenmerkende binnen de hiphop. Een van zijn beroemdste refreinen gaf precies zijn plek daarin aan: “Rollin’ down the street, smokin indo / Sippin’ on gin and juice!”

Pionieren

Dat is niet om het gangstergehalte van Doggystyle naar beneden te halen. Want als alle publiciteit goede publiciteit is, dan had Snoop een streepje voor. Hij werd drie maanden voor de release van zijn debuutalbum gearresteerd en samen met zijn bodyguard aangeklaagd voor tweedegraads moord. De schietpartij waarover het ging vond plaats in augustus, maar Broadus hield zich lang genoeg gedeisd om naar de VMA’s te gaan, waar hij samen met Dr. Dre en George Clinton de award mocht uitreiken.

Uiteindelijk liep hij zelf naar buiten met niet veel meer dan een beeldje voor Beste Rapvideo. Dat is een feit dat dertig jaar later nog steeds onwerkelijk lijkt. In veel opzichten maakte Doggystyle namelijk de belofte van The Chronic waar, door de reeds viervoudig platina plaat te overtreffen en Death Row te verankeren als een nieuwe powerhouse. Het bleef pionieren met g-funk als subgenre, door de meest herkenbare grondbeginselen te verankeren; interpolaties van P-funk, vocoders en een natuurlijke swing.

Een duik in Who Am I (What’s My Name?)

De volldedige sample die Snoop’s nummer 1-hit introduceert is afkomstig van The Count’s Pack Of Lies. The Fabolous Counts, zoals ze oorspronkelijk heetten, was een obscure soul/funkgroep uit Detroit die eind jaren ’60 hun tanden zette in ht opnemen van demo’s. Pack Of Lies was slechts een van de zes nummers op hun debuutalbum What’s Up Front That-Counts uit 1971.

Dr. Dre interpoleert de bas uit een bekende bron: Funkadelic’s (Not Just) Knee Deep, waarvan hij op dezelfde manier samplede op zijn eigen G-Funk Intro. Interessant is dat de sample met deze track de hoogste notering in de hitlijsten behaalde. Fuck Wit Dre Day en De La Soul’s Me, Myself and I maakten ook gebruik van de P-funktrack. Hiphop was nog aan het strugglen voor mainstream-erkenning toen laatstgenoemde track verscheen in 1989.

De vocal sample die voor het eerst voorkomt op 0:10 (“The bomb!”) is eveneens afkomstig van George Clinton en Parliament Funkadelic. Het is een fragment uit de gesproken intro van P-Funk (Wants To Get Funked Up), de eerste single en openingstrack van hun veelgeprezen album Mothership Connection. Dat album was de eerste poging van de groep om hun mythologie vast te leggen, een caleidoscopische kijk op afrocentriciteit die sindsdien grote invloed had op latere artiesten.

Dat nummer speelt een belangrijke rol in het geluid van de westcoast-hiphop. Het weerklonk in N.W.A.’s 1-900-2 Compton, in Dre’s eigen The Roach (Chronic Outro) en ook in niet door Dr. Dre geproduceerde tracks zoals drie Ice Cube-joints (Say Hi To The Bad Guy, Dirty Mack en The Bomb) en Sunny Meadowz van Del The Funky Homosapien. Niet gek, aangezien Cube hielp bij de productie van het debuut van zijn neef.

Ideeën mixen

De baslijn die invalt zodra Snoop’s eerste couplet aanvangt, is geïnterpoleerd van een onuitgebrachte demo van Snoop en Dre, uit de jaren voorafgaand aan Doggystyle. Dope Slang Symphony, zoals die demo heet, is gelukkig weleens online verschenen en biedt een uniek kijkje in het maakproces van de twee. Door het integreren van de beste elementen van onuitgebrachte demo’s, lijkt het duo verschillende ideeën te willen mixen om tot een ultiem en compleet resultaat te komen.

De volgende interpolatie is ook van een samenwerking tussen Dre en Snoop, zij het een meer officiële. Op 0:44 verwijst Snoop naar de hook van Dre’s Rat-Tat-Tat-Tat, een nummer uit The Chronic. Op die track gooien Dre en Snoop het refrein heen en weer, als bewijs van hun onmiskenbare muzikale chemie.

Bow wow wow…

Dre’s liefde voor Parliament-samples leverde Snoop ook toevallig een van zijn beste hooks op. Is het toeval dat de gesamplede refrein van George Clinton’s Atomic Dog perfect past bij Snoop’s oorspronkelijke naam Snoop Doggy Dogg? Dacht het niet. Na één minuut interpoleert hij het refrein en belandt de nieuwe versie middenin de sample. Later in de track, op 1:54 komt er nog een ander element terug, dat sindsdien synoniem is geworden met Snoop: “Bow wow wow, yippy yo, yippy yay!” Ook het door een talkbox gebrulde “Dog!” is eruit ‘geleend’ door Dre.

Dre volgt nog met een sample van Parliament’s plaat Mothership Connection. Deze keer neemt hij het rechtstreeks van de bron. De woordeloze zang die het einde van de hook en het begin van Snoop’s tweede couplet overbrugt, komt oorspronkelijk uit Give Up The Funk (Tear The Roof Off The Sucker), hun beroemdste hitsingle.

Het meest verbazingwekkende is nog wel dat Who Am I? misschien wel de slechtste track – als je dat al zo mag noemen op dit niveau – is van Doggystyle. Het is een album dat de hype van zowel de artiest, de producer en het album compleet waarmaakte. Het werd viervoudig platina, domineerde de ether en maakte van Snoop Dogg een internationale superster. Het vergrootte het vocabulaire. Veranderde daarmee het taalgebruik. En bracht de muziekindustrie vooruit door terug te kijken. Doggystyle richtte een spotlicht op funk uit de 70’s als geen ander.

De westkust had al een rapscene lang voordat Snoop Dogg ten tonele verscheen. Maar tot Doggystyle werd uitgebracht, werd er lang voortgeborduurd op de hardcore stijl van de oostkust. Snoop Dogg’s debuut veranderde dat voorgoed, met zijn zachte, golvende stemgeluid. Dat stond mijlenver af van bijvoorbeeld Chuck D’s blaffende New Yorkse bariton. De wijd open muziek was gemaakt voor een wijd open plek; de asfalthorizon van Los Angeles. Snoop bewees dat hiphop tegelijkertijd hard en zacht kon zijn.

Stream hier het hele album, sowieso een aanrader op de 30e verjaardag.

Geplaatst door bowie op 23 november 2023