Reviews
EPMD - We Mean Business
Deugen doet het zeker. Het klinkt vanaf de eerste luttele seconden alweer als die authentieke EPMD aanpak die we gewend zijn. Misschien niet geheel vernieuwend, maar wie vraagt om een nieuwe formule als de oude nog vlekkeloos blijkt te zijn? Het zit de twee nog als gegoten en ze vullen elkaar aan alsof ze nooit zijn gestopt. Nog steeds luister je naar een tagteam waar alleen een Redman & Method Man en nog enkel tweetal aan kan tippen en waar de rest nog een puntje aan kan zuigen.
Wel staan er dit keer een aanzienlijk grotere lijst aan gastbijdrages op het schijfje. Oude bekenden van de heren zoals Redman en Keith Murray, maar ook collega’s in rijm KRS-One en Method Man: ze staan er allemaal op, zonder dat ze het geheel overstemmen. Een afwisseling van grimey en rauw op Puttin’ Work In en What You Talkin’, en een switch naar songs vol met de kenmerkende vieze funk die de groep bezit op eerdere platen, het komt allemaal voorbij. De schommelingen in bovenstaand genoemde verpakkingen gaan zo de gehele cd door.
Juist omdat het allemaal zo authentiek in het gehoor ligt, heb je ook niet het idee dat er echte uitschieters aanwezig zijn, en dat is misschien wel het grootste en enige nadeel op deze cd. Het zijn veelal de ingeslagen paden die Erick Sermon en Parrish Smith vrolijk bewandelen zonder een stap te zetten in een andere richting. Toch zitten er een aantal uitstekende tracks verborgen in de krappe drie kwartier die deze old school helden je te bieden hebben. Run It met KRS-One, Yo met Redman en Left 4 Dead met Skyzoo klinken gewoontjes, maar zitten wel degelijk goed in elkaar.
Of de veteranen het live nog allemaal kunnen bijbenen gaan we zien op respectievelijk 15 (Watt, R’dam), 16 (Paradiso, A’dam) en 17 (013, Tilburg) februari. Doen waar je goed in bent zie je steeds minder, omdat velen buiten hun boekje gaan door zich bepaalde populaire stijlen aan te meten van het moment. Erick Sermon & Parrish Smith doen daar niet aan mee, gelukkig. Fans van EPMD kunnen weer eventjes vooruit, We Mean Business is een goede zaak.
Tracklist:
01. Puttin’ Work In Ft. Raekwon
02. What You Talkin’ Ft. Havoc (Mobb Deep)
03. Roc-Da-Spot
04. Blow
05. Run It Ft. KRS-One
06. Yo Ft. Redman
07. Listen Up Ft. Teddy Riley
08. Bac Stabbers
09. Never Defeat ‘Em Ft. Method Man
10. Jane
11. Left 4 Dead Ft. Skyzoo
12. They Tell Me Ft. Keith Murray
13. Actin’ Up Ft. Vic. D & Tre
*14. Run It (Duke Dumont Mix)(European Version, Bonus Track)
- login of registreer om te reageren
REAGEER!
Die track met Redman is de shit hehe, staat al tijdje op repeat, yo.
wat rik zegt….
Terugkeer van ’t duo dat al ruim 20 jaar dope shit maakt.
Volgens het XXL magazine een Large album met een minimum aan orginaliteit. Volgens The Source 3.5 Mics. Maar wat vindt ik er van ?
–Was EPMD al niet eerder Back In Businesss ?
–Was het album ook nogsteeds de moeite waard geweest. zonder gast apperances van oa Raekwon, 9th Wonder en Mobb Deep ?
–Waar is K-Solo ?
Normaal gesproken weet ik wel zo’n beetje wat ik in huis haal, en bij nieuwe artiesen zij recenties, reviews en snippets op internet vaak genoeg voor mij om af te wegen of het de moeite waard is.
Bij EPMD bleef het kriebelen, “toch wel dope altijd die EPMD shit”. Dus ik legde al mijn voorkennis en vooroordelen opzij en besloot de cd gewoon maar eens te gaan beluisteren in de platenzaak, iets wat ik in al geen jaren had gedaan.
Ik heb hem niet gekocht. Raar eigenlijk, ik koop vaak genoeg middelmatige cd’s. Misschien is dat het probleem, een crew dat 20 jaar lang zulke dope album heeft uitgebracht is nu zo langzamerhand saai / te gewoontjes en niet verrassend meer. Ligt dit aan mij of is dit te verwijten aan Erick en Parrish. Ze brengen nogsteeds de zelfde formule, die heeft altijd gewerkt en moeten ze ook vooral handhaven maar ik mis iets, en verrassing element of gewoon algemene groei bij bijde artiesten. Ik vondt (wat ik zo snel even hoorde) Parish smith z’n aandeel nog wel stoer. Eric Sermon vondt ik wederom geen bal aan. Na mijn mening was zijn laatste dope shit, dat ook echt dope was / is No Pressure (waar hij Keith Murray aan de Rap wereld introduceerde in oa het nummer Hostile) terwijl Parish dope dingen bleef doen, oa met DJ Honda.
Had er nog geen album Strickly Business bestaan dan hadden ze Mean Business beter Strickly Business kunnen noemen.
Money money Eric & Parish makin dollar bills yo !
Misschien ben ik ook wel te critisch…
Conclusie: geen slechte cd. Maar voor de mensen die EPMD al sinds dag een kennen alles behalve verrassend en ook zeer zeker niet beter dan die oude classic shit van ze.
R