Het is zondag en het festival kleurt oranje. De speciale NSJ Nederland-Spanje shirts zijn uitverkocht en wanneer zelfs grootheid Elvis Costello grapt dat hij zijn gitaar speciaal voor vandaag oranje heeft laten spuiten, dan weet je dat er iets groots staat te gebeuren. In heel Ahoy geven monitoren niet alleen aan waar straks te wedstrijd te zien is, maar ook dat je voldoende vocht tot je moet nemen. Het is nog steeds tropisch!

De legendarische musicus, componist en producer Quincy Jones is niet gekomen om te spelen maar om de Paul Acket Award ‘Special Appreciation’ te ontvangen vanwege zijn verdiensten voor de jazz muziek. Ondanks het feit dat hij al tientallen Grammy’s heeft gewonnen, bedankt de 77-jarige buitengewoon bescheiden en met een vlotte babbel voor de prijs: “Dank je wel”. Hij heeft wat op papier gezet maar wijkt ook diverse malen van zijn pennenstreken af. Uncle Q zegt een speciale band met Nederland te hebben omdat hij ooit bij platenmaatschappij Philips in Eindhoven en Baarn gewerkt heeft. Daarnaast heeft hij hier met diverse jazzgrootheden opgetreden en herinnert hij zich Rotterdam als een ‘wild town’.

Een van de artiesten die dit jaar met haar gezicht op de posters door de stad hing, was Joss Stone. Wanneer de gordijnen openen, zien we midden op het podium haar microfoonstandaard met daaraan vastgeknoopt onze nationale driekleur: “So, after the gig we gonna watch football?” Stone is in goede vorm. Haar stem is krachtig, ze beweegt sensueel en heeft veel interactie met het publiek. Zo praat ze al zingend wanneer ze geduld vraagt om een vlecht in haar haar te maken of uitlegt waar het volgende nummer over gaat. Goed bedacht en uitgevoerd is ook het een voor een uitschakelen van de bandleden tijdens Less Is More.

Drie kwartier voor de aftrap beginnen de eersten met oranje shirts een plekje te zoeken bij een van de megaschermen. Het festival is nog in volle gang maar straks zal alles veranderen wanneer de schermen aangaan. Sommige supporters drinken en roken, andere ijsberen doelloos heen en weer om hun zenuwen onder controle te krijgen. Een Spaanse familie zit geheel in het rood gestoken op de aftrap te wachten. Medewerkers van het festival kijken vanaf jaloersmakende plekken naar de schermen. Wanneer de spelers het veld oplopen klinkt er gejuich. Er is applaus wanneer Sneijder en Van Bronckhorst een close-up krijgen. Het volkslied wordt meegezongen. Andere muziek is nu niet belangrijk. Er gaat een luide zucht over het terrein: Villa raakt het zijnet. Robben gaat zijn mannetje voorbij en ontfutselt een hoekschop: applaus! Wanneer het nog spannender wordt dan het al is, staat men op de tenen om over de schouders en tussen de hoofden te kunnen kijken, in de hoop een eventueel doelpunt van Oranje niet te missen. In de overvolle Nile zaal heerst de beste voetbalstemming. Bij vrije trappen voor Nederland roffelen de mensen met hun voeten op de houten tribune. Een trompettist in het publiek zet aan waarna je niks anders kan roepen dan: Aanvalluh! Gele kaarten worden met boegeroep ontvangen of toegejuicht. Door dit alles zou je haast vergeten dat Nas & Damian Marley al een half uur met hun set bezig zijn.

Niet dus. Ze hadden waarschijnlijk gehoopt na de reguliere 90 minuten direct te kunnen starten en hebben daar op zitten wachten, maar nu moeten ze toch echt beginnen. DJ Green Lantern start de show door er 20 hiphop en reggae classics doorheen te jassen. Eventjes leuk, maar dit duurt te lang. Een paar honderd man kijkt hoe Nas en Damian Marley samen met de Rastafari vaandeldrager en de band (deels in het oranje) het podium betreden: As We Enter. Direct daarna gevolgd door Nah Mean, beiden lekker energiek en van hun gezamenlijke Distant Relatives album. Damian, met dreads tot aan zijn enkels, verdwijnt dan van het podium zodat Nas zijn solo repertoire kan aanboren. Nas Is Like, Hiphop Is Dead, If I Ruled The World: allemaal heerlijk maar helemaal overgeven aan de muziek lukt niet omdat er ondertussen een verlenging wordt gespeeld. Dan bereiken de angstkreten uit de Nile de Maas via sms. Niet veel later komen er meer mensen naar Nas & Damian kijken. Het is dus geen grap. De wedstrijd is over en uit. Stevie Wonder gaat spelen.

Maar niet voordat hij er zelf 40 minuten extra de tijd voor neemt. Het tv-scherm blijft maar beelden van juichende Spanjaarden in Johannesburg uitzenden. Mag dat uit?! Eindelijk klinkt er dan iets van muziek vanaf het podium. Al spelend op zijn keytar en onder luid gejuich loopt hij richting zijn microfoon. De toetsen worden steeds sneller bespeelt en als een ware rockgitarist speelt hij al liggend op zijn rug. We moeten de tranen drogen want volgens Stevie “Is Holland still the winner”. Het optreden is indrukwekkend en bevat bijna alle nummers die je zou willen horen. Maar hoe anders zou Uptight (Everything’s Alright) klinken als de wereldtitel was gepakt?

Beeld door Ron van Rutten