Dag 1, vrijdag 29 juni:
Na een vermoeidende reis vanaf mijn vertrek ’s ochtends half 6 op Den Haag Centraal kwam ik om 22.00 uur in Kazan aan bij het hotel (na eerst mijn horloge 2 uur vooruit gezet te hebben). In Moskou had ik nog even met de Russische bboy en DJ Rhythm en South Bronx representative Alien Ness, die ik bij mijn overstap in Wenen tegenkwam, gechilld. Rhythm kwam onze tickets voor het laatste stukje van de reis brengen. In het hotel in Kazan werd ik hartelijk ontvangen door een aantal Russische bboys. Na even mijn spullen in mijn kamer gedropt, gedoucht, en omgekleed te hebben was het tijd om te kijken wat er op het programma stond. De bboys besloten dat we naar de club moesten gaan en iedereen had daar wel oren naar. Als VIP gebombardeerd kwamen we met zijn allen de club gratis binnen en kon de onofficiële preparty beginnen. De USA delegatie bestaande uit bboys Machine, Alien Ness, Zulu Gremlin en Sweepy was ook present in de club… Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Ik zou nog gebeld worden door HIJS radio en dat gebeurde ook, alleen kon ik niets horen door de misschien slechte verbinding. Ah well, verder met de party… Die eindigde voor mij en een aantal bboys en dames, die uit de club waren meegekomen, aan een haven in Kazan toen de zon alweer ruimschoots zijn werk aan het doen was. Deze haven bleek later tegenover de lokatie van het evenement (IBC Kazan Open) te zitten.

Dag 2, zaterdag 30 juni:
Na om half 6 mijn bed te mogen begroeten ging om half 9 de telefoon alweer en het bleek mijn wake up call zijn. Nog half onder invloed van de afgelopen nacht ging ik op de autopiloot douchen en naar het ontbijt waar ik slechts een kop koffie naar binnen kreeg. Voor de rest had het geen zin. Hup, de bus in en naar het event. Waarom zo vroeg? Er waren duidelijke plannen voor ons. Zulu Gremlin moest een workshop geven en de rest, waaronder ik, werd in een persconferentie gezet. Deze duurde een dik uur en iedereen was wel toe aan een ontbijt, wat ook netjes in de kamer backstage was neergezet. Ongeveer een uurtje daarna gingen de deuren open naar de het dope ingerichte maar ernstig (helaas té) grote ijshockeystadion. In die tussentijd waren de laatste dingen geregeld voor het licht en geluid. De planning was me niet helemaal duidelijk, maar gelukkig was ik niet de enige. We werden tijdens het event met zijn allen naar een eettent gebracht die zich in het souterrain bevond van een “normale” eettent. Aan het menu van het “Dream Café” te zien vonden hier ook wel eens andere dingen plaats als alleen eten en drinken. Anyway, na gerelaxed te hebben was er ineens haast, want de battles moesten snel beginnen dus na de bus ingepropt te zijn, gingen we terug naar de Tatneft Arena. De battles op de eerste dag waren elimination battles om uiteindelijk 16 crews, 32 bboys en 16 bgirls over te houden voor de knallende finale die de dag erna gepland stond. Daarnaast was er ook nog een showcase wedstrijd, wat inhield dat er een (groot aantal) showcases werd opgevoerd door verschillende crews waarvan er 1 met de prijs zou gaan weglopen. De lokale, of beter gezegd landelijke DJ’s draaiden de boel warm. DJ Disco T (die de avond daarvoor ook duidelijk in de disco aanwezig was), DJ Bazil (die enkel met 45’s draaide) en DJ Wonder deden hun ding en ik wisselde ze af bij de crewbattles.
Rond een uur of 8 was voor ons de werkdag voorbij en werden we weer netjes naar het hotel gebracht. De delegatie Russische bboys uit het hotel, wat de Top Nine crew bleek te zijn had ik vandaag gezien, was deze avond niet in de stemming om te gaan feesten om zich te focussen op de battles van de volgende dag. Op één na; mijn aziatische vriend vond het een prima idee om ons wederom naar Club Doctor te begeven waar we weer gratis naar binnen mochten en de bedrijfsleider mij een lift terug zou geven als ik dat wilde. Leek me een goed idee aangezien de taxi’s daar nogal vaag zijn. Gewone mensen zijn ook taxi als het hun uitkomt voor een paar roebels of zoals ik gehoord had, gewoon voor een praatje. Of je op de juiste eindbestemming komt als je Russische vocabulaire uit 5 woorden/termen bestaat is natuurlijk de grote vraag. De avond in de club was rustiger, maar nog steeds dope en gezellig. Opvallend hoe veel vrouwen er wederom aanwezig waren. Ik werd daarentegen nog aangesproken door een jongen die bijzonder goed engels sprak en mij herkende. Ook kwam ik de man die uiteindelijk verantwoordelijk was voor mijn trip naar Kazan, Regardos, ook nog tegen en het feest was compleet. Tegen 5 uur was ik, met dank aan mijn lift, veilig en wel weer terug bij het hotel. Hopelijk werden we morgen, of eigenlijk vandaag, niet zo vroeg gebeld. Alles was immers al in orde en nog een persconferentie leek me sterk.

Dag 3, zondag 1 juli:
Half 9 stipt. Weer de telefonische haan, of ik binnen een half uur beneden wilde zijn. Het weer was lekker dus ik besloot na mijn douche lekker buiten in de zon te gaan zitten wachten op de vaak late bboys. Inmiddels waren Fever One en Crazy Legs ook gearriveerd en gingen we rond half 10 in een ditkeer grotere bus richting de Tatneft Arena waar niks op het programma stond behalve een ontbijt. Voor Crazy Legs en Sweepy stond een workshop gepland, dus dat leek me een leuke tijdvulling tot het event zou beginnen. Mij werd op het hart gedrukt dat ik vandaag écht meer moest draaien, want de vorige dag had ik bij elkaar opgeteld een krap uur gedraaid en aangezien mijn foto in allerlei bladen stond en het groots aangekondigd werd (en ze mij een ruime fee betaald hadden) wilden ze vandaag dat MistaSweet zijn stempel ging drukken op dit evenement. Geen probleem, aangezien mijn bagage bestond uit 45 kilo platen en 1 kilo kleding en andere strikte benodigdheden. De andere DJ’s vonden dat natuurlijk niet zo leuk maar ja, als de baas het zegt, heb ik te gehoorzamen. De battles waren duidelijk van hoog niveau. Helaas was het internationale tintje qua deelname niet echt aanwezig dus het was een soort Russisch kampioenschap. De 1on1 finale ging tussen Mark en Yann van de All The Most crew uit Moskou. Eenieder die enige kennis van zaken heeft, weet dan ook dat Yann deze titel in zijn zak kon steken. Bij de bgirls ging het er ook hard aan toe, de naam van de winnares blijf ik jullie schuldig maar het was terecht (alhoewel ze er wel uitzag als een b-BOY). De finale van de crews ging tussen All The Most en mijn Top Nine vrienden uit St. Petersburg. Met mij als dirigent aan de stalen tafels ging het een minuut of tien hard tegen hard, maar werd Top Nine uiteindelijk de terechte winnaar. Zij mochten ook de showcase prijs in hun zak steken. Na de prijsuitreiking zouden Noize MC en Kasta de stage gaan rocken, maar wij werden alweer in de bus gegooid om naar het hotel te gaan. Na een chillbreakworkshopachtige sessie van een zooi Amerikaanse en Russische bboys en bgirl Ann uit Frankrijk op de gang vond de manager van het hotel toch echt dat het tijd was om naar de kamers te gaan of naar buiten. Het werd met zijn allen in Alien Ness’ kamer chillen en daarna naar buiten. In 3 groepen (ditkeer inclusief de Amerikaanse bboy Reveal, die de eerste 2 nachten verstek had laten gaan) ging de stoet naar een andere club om de overwinning van Top Nine te vieren: Club 51 States. Later kwamen de mannen van Flying Steps ook nog het feest aanvullen. Was het de opluchting voor iedereen dat het event voorbij was, de overwinning van Top Nine of de dansshow van de topless dames op de bar wat het een overgetelijke avond en perfecte afsluiter van het weekend maakte? Ik denk de combinatie van al het voorgenoemde. Uiteindelijk werd dit een slapeloze nacht aangezien Alien Ness en ik om 7 uur ‘s ochtends opgepikt zouden worden om naar het vliegveld te gaan. De foto’s spreken voor zich… En de herinneringen ook. Shit was duidelijk bananûh in Kazan!