Humberto Tan en Peter van der Vorst… Nee, maar dan móet het wel tof zijn! Ik was direct om en besloot mijn vooringenomenheid aan de kant te schuiven en de eerste drie uitzendingen in hun geheel terug te bekijken op Uitzending Gemist.

In Ali B Op Volle Toeren laat de rapper de jeugd van nu kennismaken met de grootste Nederlandstalige hits ooit. Voor het programma gaat Ali met een bevriende rapper op bezoek bij Nederlandse muziekiconen, zonder dat ze weten wie hij of zij is. Na de eerste ontmoeting waarin naar elkaars bekendste nummer geluisterd wordt, krijgen beide kampen vervolgens een week de tijd om van elkaars track een nieuwe versie te maken. Een vrij origineel idee omdat dit nog niet eerder gedaan is op de Nederlandse tv en artiesten vanuit twee verschillende generaties, levensstijlen en achtergronden elkaar op deze manier muzikaal weten te vinden. Het brengt mensen samen en verkleint de onderlinge kloof. Typisch TROS. En toch zit het programma best goed in elkaar en zorgde de eerste aflevering zelfs voor een aangename verrassing toen zangeres Lenny Kuhr met haar man Cor op de akoestische gitaar het fraaie Spijt voordroeg als reactie op het nummer Mama Sorry van rapper Keizer. Daarbij hield zelfs onze knuffel-Marokkaan het niet droog. Ali en Keizer lieten vervolgens hun versie van Kuhrs De Troubadour horen.

Foto door Jamie Hoogland

Tenenkrommend was echter Ben Cramers interpretatie van Fresku’s Twijfel in aflevering 2. Ben Cramer (“Hey man!”) die gaat rappen is een slechter idee dan barbecueën bij Chemie-Pack in Moerdijk. “Prachtig”, zei Fresku maar voor de vorm terwijl je wist dat hij het niet meende. In aflevering 3 zagen we Kleine Viezerik en Ali B die Willeke Alberti ontroerden met hun versie van Telkens Weer. Alberti krijgt op haar beurt Kleine Viezerik zelfs aan het huilen wanneer zij Meisje Luister in een mooi nieuw jasje steekt. Emorap-tv pur sang. Typisch TROS (Trieste Raps Op Service). Tranen met tuiten. Je TROS Kompas slaat ervan op hol. Spoorloos en de All You Need Is Love Kerstspecial verbleken erbij.

Foto door Ron van Rutten

In de volgende afleveringen zien we nog Stef Bos & Negativ, Bonnie St. Claire & Darryl en Dennie Christian & Yes-R. Het meest benieuwd ben ik uiteraard naar die laatste twee, want als Ben Cramer al tenenkrommend is, zal Chiel Montagne (die toch al niet blij is met deze remake) na die laatste uitzending van pure ellende de heggenschaar in zijn snor zetten om hem vervolgens op Marktplaats te zetten (“Nu gratis af te halen voor carnaval”).

Oude Nederlandse krakers in rapvorm. Het wordt zelden gedaan. Het omgekeerde, Nederlandse rap in gouwe ouwe-stijl, is nog zeldzamer. Bekender zijn de collabo’s van rappers met Nederlandstalige zangers en zangeressen. Lange Frans met Thé Lau. Borsato met Ali B. Hazes met Ali B. Diggy Dex met Eva de Roovere. Negen van de tien keer is het eindresultaat corny as fuck. Uitzonderingen daargelaten als artiesten kiezen voor meer obscure namen (Opgezwolle met Bert Vrielink) of gewoon verrassend uit de hoek komen, zoals Osdorp Posse & Henny Vrienten, Brainpower & Freek de Jonge of Sticks & Maurits Westerik (GEM) voor het project L’Abattoir.

Persoonlijk kijk ik in de toekomst uit naar voor mij volstrekt logische collabo’s. Zo Moeilijk met Frank Boeijen. Jiggy Djé met Stef Bos. Fresku met Armand. Typhoon met Spinvis. Hef met Dikke Dennis. Lexxxus met Peter Pan Speedrock. De eerste hiphopact die daadwerkelijk bovenstaande collabo aangaat, krijgt van mij een krat bier. Totaal absurde collabo’s mogen natuurlijk ook. Extince & De Dikke Lul Band. Baas B. & Ria Valk. De Jeugd van Tegenwoordig & Ron Brandsteder. Duvel & Dries Roelvink. Zwart Licht & De Euromasters. Kubus & Koos Alberts. Kemphanen & Abel. Sjaak & Henk Wijngaard. En zo kunnen we doorgaan tot de vlam in de pijp slaat. Wat immers te denken van Dio & Jeroen van der Boom? Turk & Bert Heerink. Sef & De Deurzakkers (klinkt qua naam alleen al vet). Blaxtar & Höllenboer. THC & Bennie Jolink. Op papier stuk voor stuk Oerend Harde Collabo’s. Gewoon connecten en kijken wat ervan terechtkomt in de studio. Steen & Imca Marina? Kenker hard! Spacekees & Mannenkoor Karrespoor? Mooi man! The Partysquad & Ronnie Tober? Maak ’m stuk! Adje & Marianne Weber? Fock wachten! Nu doen! The Opposites & Irene Moors en De Smurfen? Broodje Bakpao erbij en gaan! No limit!

Het zou goed zijn voor de verandering als bepaalde rappers dat ons-kent-ons gevoel wat meer laten varen en ook buiten de betreden paden zouden opereren. Niet je hele album volstouwen met 5281 collega-kutrappers want dat heeft inmiddels iedereen al gedaan. Zorg voor een verrassende insteek door een zanger of zangeres uit te nodigen die niemand verwacht, maar toch een frisse, melodieuze, originele vibe aan een nummer geeft. Want daarin had Ben Cramer dan weer wel enigszins gelijk toen hij zei: “Ik vind rap zo monotoon, ik mis de melodie erin.” En ook The Anynomous Mis van Postman benadrukte recent nog dat hij “meer variatie, originaliteit en openmindness” zou willen zien in hiphop. Ik ben het met hem eens. Die hokjesgeest moet openwaaien. Zoals het melodieuze Spijt van Lenny Kuhr ongetwijfeld de geest van Keizer liet openwaaien. Ze zong hem toe als ware het zijn moeder. Keizer zat namelijk vast toen hij in de Bijlmerbajes het nummer Mama Sorry schreef. Zoals U-Niq jaren geleden in de cel de track De Bajes schreef. Of Kempi Wakker In Du Cel tussen vier muren op papier zette.

En rappers die vast hebben gezeten, zoals bijvoorbeeld Mr. Probz, Jawat! of Appa hebben meestal wel wat levenservaring opgedaan om over te rappen. Of ze nu voor kleine of grote delicten in de bak hebben gezeten, maakt in deze niet uit. Naast rappers zijn er natuurlijk ook Nederlandse R&B-zangers (die met rappers samengewerkt hebben) die vast hebben gezeten. Een bekend voorbeeld hiervan is Brace die begin januari na negen maanden brommen wegens goed gedrag vrij is gelaten. Officieel veroordeeld tot zestien maanden cel wegens ontvoering met een vuurwapen. In april 2010 ging Brace met een vriend verhaal halen bij een wanbetalende huurder. Het duo nam het slachtoffer mee in hun auto en dwong hem om te betalen. Een zaak die sterke overeenkomsten heeft met die van R&B-zanger Lloyd de Meza (ex-Arnhemsgewijs). De Meza werd met rapper P. Moody (met wie hij het duo Men of Honor vormde) opgepakt wegens verdenking van ontvoering, afpersing en mishandeling van een man in Osdorp in maart 2010. Ze zouden volgens justitie het slachtoffer (een woningverhuurder) zich in zijn eigen huis hebben laten uitkleden, waarna hij geboeid in een auto werd gestopt. Daarna werd er geweld tegen de man gebruikt met o.a. een vuurwapen. 


Na zijn straf te hebben uitgezeten in voorarrest verklaart De Meza in het misdaadprogramma Blauw op AT5 dat de media een verkeerd beeld van hem hebben geschetst. Van de strafbare feiten die hij gepleegd zou hebben, achtte de rechtbank maar een gedeelte bewezen. De Meza zegt “grove deuken” te hebben opgelopen omdat “de zaak enige schade heeft opgeleverd” voor zijn carrière. “Moet ik afgerekend worden op dit of word je afgerekend op je muziek? Er worden geen credits gegeven aan mijn carrière, maar er worden wel dingen belicht die me negatief in beeld zetten. Of ik sterker ben geworden? Zeker! 100 procent! Ik neem niet meer makkelijk dingen aan en ik ga mezelf niet meer voorliegen, want ik ben gewoon wie ik ben. Ik moet trots zijn op wie ik ben want ik heb écht heel veel gedaan voor de muziekindustrie in Nederland. Daar heb ik nooit credits voor gekregen, maar ik heb écht héél veel gedaan. Écht heel veel.”

Wat dan?, vroeg ik mezelf direct af. Naast een paar hits met Arnhemsgewijs verzorgde De Meza alleen wat zanglijnen op Brainpowers hit De Vierde Kaart en Def Rhymz’ nummer 1-hit Schudden. Ook bracht hij in 2006 het gelikte soloalbum Mijn Diamant uit. Plus hier en daar nog wat shit. Maar ja, dan heb je ook wel écht héél veel gedaan voor de muziekindustrie in Nederland! Dat verongelijkte toontje van Lloyd de Meza over dat hij nooit de credits heeft gekregen, is bijna meelijwekkend. En de zin ‘ik heb écht héél veel gedaan voor de muziekindustrie in Nederland’, doet me in de verte denken aan de grootheidswaan van de irritantste, meest overgewaardeerde rapper ter wereld, Kanye West. Maar, zo zegt Lloyd: “Ik loop met God en hij bepaalt ook hoe mijn carrière er in de toekomst uit gaat zien, dus ik ben niet bang. Ik ben niet bang. Ik ben niet bang.” Hoe vaak kun je die zin herhalen zonder dat het aan kracht inboet? Misschien moet ook Lloyd de Meza in de toekomst maar uitgenodigd worden voor Ali B op Volle Toeren. Mag Barry Hughes zijn versie maken van Arnhemsgewijs’ Je Hebt Me Gebruikt en mag Lloyd een remake doen van Hughes’ single ’t Is Om Te Brullen uit 1982. Kijken wie het dan nog droog houdt.

Roel Janssen (Rule)