Vinyl, SACD, CD, DVD
Alle genre's. Ook imports!
Danny
Dokter Bakker zat in de tuin te lachen. Danny, het 10-jarige buurjongetje van dokter Bakker, keek toe vanachter de heg. Het regende zachtjes en de beroemde arts zat al uren te lachen. Toen schraapte Danny al zijn moed bij elkaar, stak zijn hoofd door de heg en vroeg: “Wat bent u aan het doen, buurman?” Dokter Bakker viel onmiddellijk stil. Hij stond op uit zijn tuinstoel en liep een paar passen in de richting van Danny. “Ik zit te lachen”, zei hij, “Iets op tegen?” “Nee, natuurlijk niet”, zei Danny. “O”, zei dokter Bakker en ging op zijn hurken zitten. “En u?”, vroeg hij, “Wat bent u aan het doen, als ik vragen mag?” “Weet ik niet”, zei Danny, “Niets eigenlijk. Ik verveel me. Het is vakantie.”
“Vakantie”, herhaalde dokter Bakker, het woord proevend, “Interessant. Waanzinnig interessant. Hoe heet u?”
“Danny.”
“Danny, hmm…en verder?
“Danny Pellegrom, meneer.”
Er viel een lange stilte waarin dokter Bakker Danny strak aan bleef kijken. Er gleed een traan over een wang van de vermaarde medicus. Toen sprak hij met verstikte stem: “Ik ben recentelijk in Spanje geweest, Danny Pellegrom, geloof het of niet. En wat ik daar zoal met mijn eigen blote ogen gezien heb, dat tart eigenlijk elke beschrijving. Begrijpt u?” Danny knikte onzeker. Dokter Bakker ging op zijn knieën zitten en legde zijn handen op Danny’s wangen.
“Volwassen mannen die ’s avonds om acht uur al aan de wijn zaten”, zei dokter Bakker. “Met alles erop en eraan: hapjes, muziek, vrouwen, maanlicht, leuningen, enzovoort! God noch gebod kennen die klootzakken daar. En dan zwijg ik godnondeju gemakshalve maar even over…eh…Waar was ik? Weet u misschien waar ik was met mijn verhaal, Danny?”
“Nee, buurman”, zei Danny angstig.
“Dacht ik al”, zei dokter Bakker en hij duwde zijn neus tegen die van Danny. “Ik ook niet, Danny Pellegrom, ik ook niet. Dokter Bakker, de alom bejubelde geneesheer, is de draad volkomen kwijt. En hoe komt dat? Drank, Danny, drank! Niet dat ik nou zoveel gedronken heb in mijn leven, Danny, dat niet, helemaal niet zelfs, maar toch: de drank, die wil wat. Whiskey, bier, gin, wijn, noem maar op. Plop! Daar gaat de kurk! Jij nog een glaasje, Stalin? Nou, Hitler, een glaasje gaat er wel in. En ik dan?, vraagt Mao Zedong. Enzovoorts, enzovoorts, Danny Pellegrom. Dat bedoel ik nou met leven. Ze noemen het niet voor niks ‘één groot avontuur’.”
Dokter Bakker liet Danny’s hoofd los en ging ruggelings in het natte gras liggen. Danny was inmiddels behoorlijk bang. Hij wilde eigenlijk weglopen, maar hij kon het niet, hij was in de ban geraakt van dokter Bakker. In de ban van deze excentrieke man, met zijn van dood en verderf doordrenkte, vreemde verhalen.
“Soms, lieve Danny”, vervolgde dokter Bakker, “Wilde ik wel dat alles niet zo godvergeten ingewikkeld in elkaar zat.” Hij draaide zijn hoofd in de richting van Danny en knipoogde. Hij glimlachte: “Eigenlijk kots ik op alles en iedereen. Dat iedereen maar sterft en alles maar kapot mag gaan. Wat jij, Danny?”
Dokter Bakker stond op, begon met zijn armen zwaaiend door de tuin te huppelen en kraaide: “We zijn alleen, Dan, helemaal alleen.” Hij dook voorover, maakte een lange schuiver door het natte gras en sprak plechtig: “En soms is dat maar goed ook.” Hij begon nu in de richting van Danny te rollen en toen hij op een meter van de heg lag, kletsnat inmiddels, zei hij zacht: “Ik ben een stuk vuil, dat hoef jij me niet te vertellen, jongeman. Maar wat maakt het uit als we allemaal toch doodgaan, niets toch?”
Dokter Bakker stond op en er verscheen een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht. Hij zuchtte: “Maar soms, Danny, als ik coke zit te snuiven op mijn kamertje, dan kom ik zo heerlijk tot rust dat de hele handel in een handomdraai helemaal kapot gerelativeerd wordt door deze jongen.” Hij sloot zijn ogen. “Geloof je dat, moppie, geloof je me als ik zeg dat ik dan huilend van geluk een stevige bak pleur ga zetten om dat gevoel nog wat te versterken?”
Danny keek op zijn horloge en zei: “Ik moet eten, buurman.”
“O”, zei dokter Bakker gelaten. Danny aarzelde, kreeg medelijden met zijn buurman, zoals deze daar nu lag aan de andere kant van de heg: door- en doornat, met een vuurrode kop, als een geslagen hond. “Dag, buurman, tot ziens”, zei hij vriendelijk, maar dokter Bakker zei niets terug. Hij stond op, liep langzaam naar de tuinstoel, ging zitten en begon weer te lachen.
Danny bleef nog even staan kijken naar zijn buurman. Hij had een vreemd gevoel in zijn buik en toen hij een hand op zijn borst legde, voelde hij dat zijn hartje anders klopte dan voorheen; niet sneller of langzamer, maar anders, meer to the point. Hij zuchtte diep. Toen draaide hij zich om en liep langzaam weg. Hij was die middag als een jongen op het gelach van dokter Bakker afgekomen, maar ging nu als een man naar binnen om te eten.
