Turk en SirOJ - De Turkse Pizza EP

Rapper Turk en producer SirOJ zijn met hun 'Turkse Pizza EP' verantwoordelijk voor de tweede release op Jiggy Djés Noah's Ark label. Ze krijgen hulp van onder meer Hairo, Spacekees en Jiggy zelf en de nodige grappen en grollen komen van Willie Wartaal, Vieze Fur, Youssef en Kamal.

De elf tracks staan bol van de zelfverheerlijking, gebracht op een eigen nonchalante, zelfverzekerde stijl. Hoewel de basistaal Nederlands is, vliegen de Engelse (delen van) zinnen de luisteraar om de oren. Het levert aparte lines op, zoals deze op Be on de kijk uit prt. II: “Die kicks en snares, yes ik bless them. Niet te evenaren, Turk is de next man.” De heerlijke producties van SirOJ, met meestal lekker harde drums, variëren tussen Dilla-achtige creaties en meer pompende boombap knallers. Vooral op de eerste vier nummers krijgt Turk de perfecte muzikale basis om te excelleren.

De kwaliteiten van de rapper staan voor hem zelf in ieder geval buiten kijf, zoals blijkt op de intro van The Champ!: “Heb je wel ’s het gevoel dat je echt de shit bent? Word je wel ’s wakker dat je denkt van, damn man, ik ben echt de bomb? Nee? Ik wel man…” Spacekees doet er op Be on de kijk uit prt. II nog een schepje bovenop: “Noah’s Ark is here to stay bitch! Ain’t no bitch save man, we slayin y’all bitches man, slayin the idiots!” Het is deze over de top arrogantie die herhaaldelijk zorgt voor een glimlach. Eigenlijk is het gewoon vrolijkheid en meligheid wat de klok slaat op deze EP. Zo is De meeste foto’s zijn bedrog een nummer over mislukte internetdates door misleidende foto’s op het web. De meeste hilariteit wordt echter veroorzaakt door Willie Wartaal en Vieze Fur die als Guno Laagzant de Hosselaar aan het einde van elke track hun vooroordelen over Turken bespreken en Youssef en Kamal die de lijpe outro voor hun rekening nemen.

Turk is zo’n rapper die het motto aanhangt dat wanneer je wat wilt opsteken je een boek moet lezen of naar school moet gaan, en niet bij hem moet aankloppen. Hij heeft op deze Turkse Pizza EP eigenlijk ook geen bal te melden (behalve de verse over zijn vader op Aan als ik kom). Smoken, geld verdienen en z’n skills zijn de terugkerende topics. Des te knapper is het dan om een interessant schijfje af te leveren. De prima producties (op het wat saaie Nieuwkomers na), de geslaagde pogingen tot humor en bovenal Turks eigen ‘swagger’ compenseren het gebrek aan inhoud ruimschoots. Het is natuurlijk maar de vraag of op een volwaardig debuutalbum de overvloedige opschepperij niet gaat vervelen, maar het eerste eigen product van Turk is in ieder geval erg plezierig.